Friday, September 18, 2009

Chocholate story

Ek was bietjie lank van blog af en het 'n week lank heerlik in Suid Afrika gaan kuier en vars koel lug diep in my longe ingeasem en allerhande wonderlike dinge gedoen waarvan ek natuurlik sal vertel. Ek het ook al vir julle vertel dat ek na storieman geluister het oppad Dubai toe en terug, maar ek is deur al daardie cd'S. Kan julle glo... so, ek is terug by radio en nes by die huis , kan ek die musiek net tot op 'n punt hanteer dan raak dit te veel vir my. So nou skakel ek oor na BBC en luister tot ek sein verloor of hulle oorskakel na Arabies. Nou die dag het ek die beste goeie nuus stories gehoor in 'n lang lang tyd en kon nie wag om dit met julle te deel nie.


Rondom 1879, het Lord Cadbury sy sjokolade fabriek van Birmingham na Bournville geskuif. ( Ja, nou weet ek Cadbury kom nie oorspronlik van Suid Afrika af nie en ook nie van New Zealand nie, dit is Engels) Die Lord Cadbury het gesien sy sjokolademakers ( mens kan nie se werkers nie....die werk is te lekker daarvoor) bly in moeilike omstandighede in Birmingham in die industriele gebied en het baie sosiale probleme, soos in elke industriele gebied in die wereld. Die huise was klein en meestal nie teogerus met warm water of elektriesiteit nie. In 1895 besluit hy om 2.5% verbande beskikbaar te stel vir eerste huiskopers. In 1919 is nog 363 sulke eenhede gebou.

Die bou en ontwikkeling in Bournville gaan steeds voort. Hierdie is van die nuwer eenhede wat daar gebou is en ja, die Cadbury mense bly steeds daar, maar enige iemand anders ook. Lord Cadbury het van die begin af gedink dit is goed dat die sjokolade makers ook met ander mense meng en assosieer.

Hulle het ook onderhoude gehad met van die mense wat oorspronklik daar gebly of grootgeword het en die een vrou vertel watter groot verskil dit was van die industriele area na Bournville, hoe die sosiale probleme verminder en die mense se eiewaarde gestyg het. Ek het sommer hoendervleis gekry. 1928 is die "sunshine houses" gebou. So genoem oor die groot suidfront venters, en die "ten shilling houses", so genoem omdat die maandelikse huur tien shillings was.

Lord Cadbury het in 1922 St George's Court gebou en voldoen aan 'n groot behoefte aan behuising vir ongetroude professionele jong dames. Dit het betaan uit 49 semi gemeubuleerde woonstelle... "bedsitters"...as iemand weet wat dit beteken.

In 1950 begin werk aan hulle grootste projek ooit. 750 Eenhede en winkels vir die The Shenley Fields Neighbourhood ontwikkeling.1979 bou hulle meer eenhede vir enkellopendes en jong gesinne, en in 1983 word die grootste solar village vir die tyd in Oos Europa gebou. In 1989 volg die projek in Meadow Rise en in 1994 word die laaste 15 akker onontwikkelde grond ook bebou. Dit sluit ook die grond in waarop die David's House, ( 'n seun van Lord Cadbury) gestaan het.

Die ou deel van die dorp ( village) is in 1996 herbou waarna meer ontwilkkeling volg. Bloomsbury se laaste fase in 1997 en 1998 en uiteindelik nog 800 eenhede in 2001, 2004 en 2005, die "Shopshire More" ontwikkeling , en so gaan die verhaal aan en aan... mens kan amper se en almal het vir altyd baie gelukkig gewoon.
Die omgewing en die tuine is pragtig. Ek lees op die internet dat daar jaarliks 'n Bournville festival gehou word. Die joernalis skryf dat die mense van Bournville vriendelik en gemaklik is.

Na die storie oor Bournville, luister ek toe ook na 'n onderhoud met 'n besigheidsman van Gambia wat dieselfde vir sy werkers doen, gebasseer op soos hy se, sy pa se filosofie dat mense se lojaliteit waardevol is en om in mense te bele. Hy verskaf ook huise en rygoed aan sy mense en na 'n sekere aantal jare by sy firma, word die mense die einaars van die eiendom. Toe die onderhoudvoerder hom vra of dit nie diep delf in sy winste nie, se hy dat dit gierig is om 95 % van die wins te hou en net 5% af te staan aan die mense wat verantwoordelik is vir die welvaart van die maatskappy. Hy se sy mense is lojaal en werk baie hard en sy winste is uitstekend... is dit nie die mooiste stories nie?

Friday, September 11, 2009

eenwoord tag

Tags is fun en alles en moeite soms maar die een is onmoontlik. Ek ken Sandra al 21 jaar en mens kan dus verseker se ons het al 'n sak sout saam opgeeet. Om 21 jaar in een woord vas te vat is regtig onmoontlik. Ons ken mekaar se negatiewe en positiewe kante en alle kante. Ons koop al dieselfde bloesies op verskillende tye en weet nie daarvan nie en dra dit na dieselfde geleentheid :-) en eet baie keer dieselfde kos ook, maar interessant genoeg, hou ons nie noodwendig van dieselfde kosse nie... so nou het ek so gedink:

Ek deel my diepste geheime met haar en sy maak nie issues daarvan nie

Ons vererg ons soms vir mekaar sonder om 'n grudge te hou

Ons kan baie lekker saam toer want ons laat nie klein verskille in ons pad kom nie

Ek kan lekker by haar afpak as ek 'n goor dag by die kantoor gehad het

Sy luister as daar iets spesiaals met my en myne gebeur

Sy bid saam as daar 'n krises is

As ek haar vra om na my diere te kyk terwyl ek weg is, doen sy dit met liefde en bel selfs om te vertel hoe dit met hulle gaan

Ons werk lekker saam want ons ken mekaar se swaktes en sterktes

Ons deel 'n passie vir kinders en hulle ewigheidswaarde

Ons kan mekaar laat wees wie en wat ons is sonder om mekaar te probeer verander

Daar is geen voorwaardes in ons vriendskap nie

Ons buit nie mekaar se swakhede uit nie, maar vul aan en hou die einddoel in die oog

Ons leen niks by mekaar wat ons nie teruggee nie, veral nie geld nie

Ons kan lekker saam lag en huil

Ons het baie fun saam en geniet mekaar se kinders... Nelmarie, soos julle weet, is my "ander" dogter

Sy gaan uit haar pad om my kinders rond te ry as ek werk en hulle kuier hier en doen dit met opregte vreugde en neem selfs fotos :-)

Sy ken my en aanvaar my en verstaan my. Ek kan totaal myself wees sonder om te vrees dat sy my ooit sal blootstel

Ek voel veilig in ons vrienskap

Ek vertrou haar met my lewe

so om alles mooi saaam te vat.... sy is BESTEMAAT
En as ek nie genoeg dankie se vir jou vriendskap nie, dan se ek dit nou hier voor almal wat hier lees.... dankie maat

Ek tag Naomi om my in een woord te beskryf

Al die ander mense wat my so bietjie of meer ken is reeds getag...

Ek lees lekker aan die ander blogmaat se stryd om mekaar in een woord te beskryf. Doen so voort.