Friday, November 14, 2008

Groot bederf

Ek is so heerlik bederf op my verjaarsdag dat ek net met julle wil deel hoe spesiaal julle almal vir my is en so baie dankie se vir al die baie mooi wense. Dis amper soos Asterix en Cleopatra waar hulle die argitek op die ou end met goud toegooi. Net, almal se mooi wense en daar wees, is ver meer werd as goud. Ek het hierdie pragtige foto van ons klein Brookes gekry. Dankie Steven, David en Nicholas... julle is baie pragtig en kosbaar vir hierdie Oma. En vir almal wat nie weet nie, dis waarom DJ my Grandma "C" noem..en ek hom uncle DJ. Kan mens nie die drie gesiggies net opsoen nie!!!
Mooiste kaartjies en scrapblad kaartjie van die Omgeegroep meisies. Baie dankie. Ek het dit in my album gesit. My nuwe scrap album :-)
Pragtige bos blomme van DJ en Riza. Thank you so much you two. I so love and appreciate you
Donkerpienk ruiker van die Omgeegroep. en 'n pragtige glas vaas waaroor ek so bly is. Lank terug het my stout swart kat Jay, my ander glasvaas gebreek.... en ek mis die stoutert nog steeds.;-)

Die pragtigste houtlaaikassie met porselein laatjies van Nelmari en Sandra. Het julle al ooit so iets moois gesien. Ek is vreeslik in my skik. Dis 'n baie spesiale geskenk van twee baie spesiale mense. BAIE dankie.

Daar is ook 'n spesiale feetjie van ver. Haar naam is Daine..
Die kassie het in 'n feetjieboks gekom... :-) En is ek in my skik!!!!
Kyk al my pers en pienk en wit en goud balonne wat elkeen 'n vreugde boodskap dra!!
Hoe kan mens nie lekker verjaar nie.
Dankie maat en Nelmari vir julle liefde en omgee en vir die groot moeite om die woonstel te kom mooimaak. Dit was so lekker verassing toe ek die deur oopmaak en met balonne en blommegeur begroet te word Ons het gaan uiteet om die heerlike dag reg af te sluit en Nelmari het spesiaal hierdie foto van my en Sandra geneem... tien jaar later... and see uncle DJ... no wine. Only Chai tea :-)
Die lekker het nog vandag aangehou. Hannes kom kuier met 'n yslike boks onder die arm... 'n klankstelsel om by die nuwe TV te pas... en ek is sooo dankbaar hy kom saam met die deftige persent om dit te maak werk. So baie dankie Oubaas en Angela en Missy vir die groot geskenk.
Nou is ek deftig!!! en ouer.

Dankie aan almal wat gebel en gesms en gemail en geblog het. Julle is wonderlik.

Lief vir julle almal

Monday, November 10, 2008

Waar my wortels le

As mense my vra dan se ek ek het op hierdie plaas in die Vrystaat grootgeword. Hierdie plaas, Bagshot, het nooit aan die familie behoort nie. My Oupa Sarel het by die 45 jaar die plaas bestuur en daarom sal julle verstaan dat ons maar almal voel asof die plaas van altyd af "ons" plaas was. Ons het bykans elke vakansie plaas toe gegaan. Dis my hartplek. Hannes het hierdie foto's geneem toe ons een jaar op Harrismith familiereunie gehou het en ons besluit het die 33 km plaas toe is nie te ver om te ry nie. My oupa en ouma was toe lankal dood en niemand het op daardie stadium op die plaas gebly nie.
Die opstal as mens om die stalle gery kom. Dit was winter en bibberkoud. Kyk net hoe blou en skoon is die lug. Op hierdie stoep is daar darem lekker gekuier en gesels en tee gedrink en rugby geluister. My oupa en die ooms het baie jukskei gespeel op die stuk gras... ek weet... dis nou baie dood en geel, maar net tot die eerste lentereens geval het.Hierdie is die buite geboue. Later, toe ouma meer slaapplek nodig gehad het, het die kombuis na buite geskuif en is die spens in 'n slaapkamer omskep. Ons was sommige kere oor Kersfees tussen 35 en 40 mense op die plaas. Dit was so wonderlik en niemand was in mekaar se pad nie. Die ander buitekamers was die delkokamer... ek weet nie waar die naam vandaan kom nie, maar oupa se gereedskap was daar... en olie. Dit het so lekker vreemd geruik daarbinne en natuurlik was ons nooit alleen daar toegelaat nie. Die deur was altyd gesluit. Die middelste kamer was die strykkamer. Ek onthou die skoon reuk van wasgoed wat in die son drooggeword en dan natgespat en gestyk is.
Ons het soveel keer op 'n veilige afstand staan en kyk hoe die rieme by hierdie boom gebrei word. Die rieme is oor die tak gegooi, en aan die klip vasgemaak. Dan steek hulle 'n stok deur die ysterboog en loop al in die rondte tot die rieme baie styf opgewen is. Die stok... meer soos 'n paal, is dan uitgetrek en dan spin die klip tot die rieme afgedraai is. As daardie klip jou tref wanneer dit so afspin, gaan jy reguit deur die poorte...


Hierdie was soort van die "gastehuis" op die plaas waar die werkers geslaap het. Hulle strooise was baie ver van die werf af en hulle het liewer in die week oorgeslaap. Dit was so deel van die plaaslewe om saans die gloed van die buitevure teen die aandlug te sien en veraf stemme te hoor. Ons was soms vroeg genoeg op om saam met hulle die koeie te melk, of dan liewer soos ek, op die kraalmuur te sit en die melkery dop te hou. Ek was doodbang vir beeste. Ek het een of tweekeer probeer om te melk, maar kon nie 'n druppel melk uitkry nie.
Die krale ...waar ek meer tyd bo op die mure as binne in die kraal spandeer het. Ek het een keer saam met my "ouboet oom" Chris, van warm miskoek na warm miskoek gehardloop om my yskoue wintervoete warm te maak, maar die ding was die stink!! en dan moes ek my voete onder die buitekraan was. In die winter het die water in die pype geys en kon mens eers teen elfuur water uit die kraan kry.... yskoue water. Lekker vir drink maar nie vir was nie... Die miskoekritueel het toe nie by my inslag gevind nie. Op die agtergrond is die skuur. Ook 'n lekker skelm speelplek want as oupa ons daar gevang het was ons in GROOT moeilikheid. Die lekker het net gehou tot mens in die aand in die bad klim en die fyn snytjies oor mens se hele lyf water slaan... Ons het geblink van die vaseline wat die meitjies ingevryf het as ons uit die bad klim.
Die toneel met die stalle voor in die pad het of hartseer of groot vreugde beteken... hang af of mens deur die voor- of die agterruit van die motor daarna gekyk het, want dit is die pad van die hek af... of na die hek toe.

As ek stress of my emosies kry die oorhand en my siel soek stilte, dan vlieg ek met my gedagtes plaas toe. Dis waar my wortels le..

Monday, November 3, 2008

Kan ek nou die boks weggooi?

As julle na die tv kyk sien julle seker duidelik ek het 'n paar stadiums van nuwe tegnologie gemis.Niks fout met die ou nie, dis net die klank wat partykeer swakkerig is. Ek hou nie daarvan om iets wat nog werk te vervang nie... maar ek word beter daarmee... En ek het regtig nie Gitex toe gegaan om iets te koop nie. Nuwe tegnologie trek my nie, dit stress my op, want as ek die knoppies en remotes en dinge so kyk en ek weet glad nie wat vir wat is nie, kry ek byvoorbaat die bewerasie. Die goed laat my stupid voel. Maar na ek 'n paar keer elke dag by die fancy "TV's" verbygeloop het, het ek begin dink dit sal nie sleg wees om sulke klank en beeld te he nie en op die ou end het ek myself oortuig.
Ek sukkel die grote lomp boks vrou alleen by die trappe en piepklein hysbak in en kan nie wag om die nuwe "TV" te toets nie want die verkoopsman se dis "plug and play"... ja ja..
Ek kry die voetstuk aangeskroef en alles. Die skerm vra of hy die programme outomaties moet soek en ek se ja... maar al wat hy vind is 'n sneestorm en geruis van wind... hy se vir my die antenna is nie ingeprop nie en daar is nie 'n manier wat ek kan terug praat en se... "HY IS!!!" nie.. so ek bel liewer die volgende dag ons Call center. Die eerste vraag wat die slim pop my vra is of dit HD is... Hi Definition... ai en ek is so bly ek kan nie vraag antwoord, want die verkoopsman het my geluk gewens met die aankoop van die nuutste tegnologie. Haar antwoord... "e-vision don't support HD ...AT ALL..." ek vra wat beteken dit... en sy se ek kan nie e-vision opvang nie...:-( Ek vra wat maak ek nou en sy is so gaaf... sy se ek moes gevra het. Wat moes ek gevra het? "Kan ek "TV"kyk op die "TV"? Selfs vir my klink dit baie stupid. Al my plesier met die aankoop loop by die trappe af. Ek soek die kwitansie om 'n nommer te kry dat ek vir die Handelaar kan se hulle moet die stupid nuttelose TV asseblief terugvat, maar die handelaar is net in Dubai en meer as dit... die kwitansie se " goods once sold will not be exchanged or replaced.... " Ek pak my teleurstelling uit by Sandra en Nelmari en die slim kind gee 'n sprankie hoop... "tannie kan dit instel op "standard tv" ... ek stel haar sommer by ons Call center aan..

Sondagoggend stap ek by ons e-vision kantoor is en vra dat 'n tegnikus asseblief kom help. Die ou agter die toonbank beduie wat ek sommer self kan probeer en die toweroplossing... mens kyk e-vision op video, nie tv nie.. En ek gaan huis toe en doen wat ek beduie is en SIEDAAR!!! :-) Toe die tegnikus bel vir 'n afspraak kan ek vir hom se dis ok ,ek het sommer self reggekom.
Net om te wys die nuwe TV werk... en ek het 'n TV wat VOOR die nuutste tegnologie is!!! Die Hi Definition tegnologie is in die toetsfase en ek is reg daarvoor. Ek dink dis die eerste keer in my lewe dat ek voor en nie agter is nie... Ek is net dankbaaar dis nie geld in die water nie, want ek het noual gesien hoe kyk ek net dvd's op die fancy TV.

Monday, October 27, 2008

Gitex Shopper

Gitex is een van die grootste ITC uitstallings in die wereld en Etisalat het die grootste "stand" gehad by Gulfcomms waar daar 3300 uitstallers was. Ek het probeer inligting kry maar behalwe vir klomp feite, is daar nie foto's nie. Ek was verlede week by die "shopper" deel van Gitex, en die verskil is dat waar ek was, kon mense koop. .. kameras, laptops, printers, DCR,s Blackberries, fone en allerhande sulke dinge. Hoewel ek al meer as ses jaar vir Etisalat werk was ek net eenkeer by Gitex se gulfcomms deel. Die rede daarvoor is verkeer... en skares. Dit is twee dinge hoog op my lys van dinge waarvan ek die minste hou. Die uitstalling van elektroniese en kommunikasie toerusting is die derde grootste van sy soort in die wereld.


Ek was betrokke by die opleiding van die promoters, studente van die Amerikaanse Universiteit van Sjarjah, wat in twee dae moes leer van ons maatskappy en die produkte. Ek het weer gesien hoe jeug in mens se guns tel, want hulle het so uitstekend gevaar. Ek was elke dag daar om seker te maak hulle behou die energie en goeie moraal. Hier is so paar fotos om die storie te help vertel.

Hier is Etislat se uitstalruimte... die maatskappy doen nogal niks op klein skaal nie. En dis 'n klein babatjie teen die masiewe uitstalruimte by Gulfcomms




Vroegoggend teken die studente die register en dan praat ons so bietjie oor die vorige dag en voorstelle wat hulle mag he om dit makliker te maak vir die dag wat voorle.Dan tel die dag spoed op en raak mens doof van al die harde musiek en aankondigings en gemaal. Ek het een middag gaan pleisters koop vir my voete en sulke nuttelose jellie-agtige "party feet spots". Dit het oral in die skoen rondgeskuif en plekke wat nog nie seer was nie ook seer gedruk.




Ons het 'n entertainment stalletjie ook gehad en ek het naderhand 'n student tussen die promoters gaan soek wat kan sing want jinne ouens... iemand oor 'n mikrofooon wat nie kan sing nie , is 'n pynlike ervaring. Ek het lekker in my mou gelag vir die tegnikus wat so onopsigtelik moontlik agter insluip om die volume sagter te stel. Een van die promoters het 21 geword en die studente het haar op die hande gedra. Hier word sy vrolik toegejuig




Ons sing " Happy Birthday" en sy sny haar roomyskoek


En ek kry die eerste happie... groot eer.





Die studente se terugvoer is dat hulle Gitex vreeslik geniet het en sommige van hulle wil aansoek doen om vir Etisalat te werk. Dit maak alles die moeite werd. Ek weet dit, maar ek weet nie hoeveel besigheid ons gedoen het of hoeveel Blackberries ons verkoop het nie. Daarom seker dat ek by die opleiding en nie by Sales is nie ne?







Friday, October 24, 2008

Lang blog stilte

Ek was die hele week by Gitex in Dubai. Sal so oor 'n dag of twee daarvan vertel. Ek so paar aande by Hannes en Angela oorgebly en Alessis LOOP. Toe ek een middag half dood by Angela aankom, was ek net betyds om saam te gaan vir swem. Swem in die middel van die dag beteken natuurlik die winter is oppad en mens kan dit buite waag. Alessia geniet die water vreeslik.

Sy ontdek die seekatjie en donkie in die water en begin dadelik soek na die eienaar daarvan. En sy gesels!! Ek kan die dingetjie opeet.
Op 'n stadium gly een van die seuntjies en stamp sy kop. Alessia is dadelik by om te troos. Die tannie wat nie eintlik goed is met die kamera nie was te laat vir 'n foto.
Angela moet net vashou want die klein meis is op haar eie ekspidisie.
Die lekkerste verassing van die kuier was dat die klein meis nou baie sterk stap. Sy staan op... gooi die handjies so in die lug en daar gaaan sy.

Saturday, October 18, 2008

Baie geluk my meisiekind

Ek kry gister 'n sms van Elriza: "Hey mam, ek is die nuwe worship leier vir die kollege vir 2009"

En ek spring amper uit my vel so trots is ek op haar. En die volgende oomblik dink ek "my arme kind... en ook die worship leader van die kerk... hoe gaan jy dit alles hanteer" en ek vra hoe sy daaroor voel.

Sy se: " Ek het vir Pappa gese dis in Sy hande toe ek genomineer is, so dit maak nie saak hoe ek voel nie, dis Pappa se wil mam."

En so leer ek weereens by my dogter.

Baie geluk meis, ons is baie trots op jou. Pappa sal jou vlerke gee oom hoog te vlieg.



Lief vir jou

Mam

Thursday, October 16, 2008

Lank lank gelede...

James laat weet daar word beplan aan 'n reunie vir Emily Hobhouse en stuur die mooi fotos en die mooi beskrywing: " Emily Hobhouse is the “youngest” junior residence, but one of the oldest residences on the campus. They tackle the future in the spirit of their predecessors, where “Every person counts” Die laaste stukkie datteer nie uit my dae nie. Ons was heeltemal te Afrikaans daaarvoor. Maar was dit nou lekker om te lees wat die kinders van vandag oor die predecessors te se het. Ek plak sommer die pluimpie namens ons almal.. Die voordeur van Huis Emily Hobhouse. Die formidabele vrou, Emily Hobhouse, nie die koshuis nie, het eintlik van my skooldae af 'n groot rol in ons opvoeding gespeel. As dogters in 'n meisieskool is ons gedurig daaraan herinner dat ons ons volk dra en dat ons 'n verskil kan maak ...soos die Engelse verpleegster wat vrou alleen kom werk en gaan pleit het by die regering in Engeland om die toestande waarin die Boerevroue en kinders geleef het in die konsentrasiekampe, te verbeter. Dit onderstreep nogal die leuse... "Everyone counts" Wanneer die skool verjaar het, het ons kranse gele by die Vrouemonument op die grafte van Emily Hobhouse en Pres Steyn, wat Oranje gestig het.
Hierdie foto is van die "agterdeur" maar mens sien regdeur tot by die voordeur uit. Daar was geen manier om "in te sluip" as mens bietjie laat terugkom van 'n stadsaand (uit aand) nie..



Die Gesellie .. anderste naam vir sitkamer... waar ons die jongmanne wat kom kuier het kom koffie gee. In my eerste jaar het een van die seniors vir ons "tips" gegee om die kuier meer gesellig te maak en voorgestel ons gee partykeer die manne sop of warm sjokolade. En so gaan koop ek 'n blik Franse uiesop... klink mos interessant en romanties. Die ding is dat ek toe die helfte van die kuiertyd staan en wag dat die sop warm word op die warmplaat in die kombuisie. Almal wat in die gang afgeloop het en een of ander opmerking gemaak... " jig...!!! wat ruik so" en "wat die hoenders is jy besig om te kook"... met 'n neus wat opgefrommel tussen hulle wenkbroue sit... en "jinne eerstejaar... wil jy die man die hasepad laat kies"... en "wie probeer jy uitstink eerstejaar"... ens ens .. nooit weer uiesop gekoop in my hele ganse lewe nie..

Die trap na die voordeur waar die manne in die portaal die meisies deurgekyk terwyl hulle by die trap "afgesweef" kom... en die meisies lank genoeg tyd gehad het om die manne deur te kyk. As dit 'n blind date was, het mens nog tyd gehad om van besluit te verander en by die agterdeur uit te glip "klas" toe of "bib" toe en te maak of dit nie jy is nie. Ek sien die predecessors se fotos is nou opgeplak. Dalk is ek ook op een van die fotos, maar om eerlik te wees lyk dit nie vir my na 33 jaar se versameling nie... jinne ouens ek is oud.!!


Ek kan nie glo die waskamer lyk presies soos dit 33 jaar gelede gelyk het nie. Die plek was altyd onder water. Tydens een huisvergadering het iemand vir die soveelste keer daaroor gekla, tot een van die huisbestuurlede opgemerk het " maar juffrou, jy kan mos swem" en net so vinnig kom die antwoord terug... " ja, maar nie in sulke diep water nie.."


In hierdie gange het ons soms gesit en kitaarspeel en sing... ja regtig, sommer so op die vloer. Iemand neem die inisiatief en dan kom almal wat wil saam sing by hulle kamerdeure uit vir gangsing.. Eenkeer het pynappelbier uit my kamermaat se kas by die deur en in die einste gang afgeloop om ons amper by die trap te ontmoet.Ek moet die storie vertel: ons was ses vriendinne wat in drie kamers langs mekaar gebly het en wanneer iemand van ons verjaar het, moes ons die ander verras met iets wat hulle nie verwag nie... nie koekies en koffie of sjokoladekoek nie. So het ons gebraaide varkworsies en tamatie en kaas broodjies en wafels en crumpets en ek weet nie wat alles gekry nie. My kamermaat Melody, wou ons met pynappelbier verras en die beste plek om dit in die geheim te brou, was haar klerekas Toe ons eendag by die agterdeur inkom waar ons ons fietse kon bere... merk ek op dat dit soos 'n brouery ruik... Melody se niks... sy kry net 'n bevlieging en storm die trappe drie drie op ... die pynappelbier het toe baie goed gegis... :-) en daardie aand het ons daarmee saam, roomkoek geeet.. kan jy glo. Die volgende dag staan daar op ons fyn blonde Engelse buurvrou uit Virginia se wereld se kamerdeur: " Please do not disturd. Seriously suffering from the after effects of Pine apple beer and cream cake. Gemeet aan hoe ek gevoel het, het ek op my tone by die kamerdeur verbygesluip om haar nie te steur nie. Lekker herinneringe. Ek dink ek moet maar plan maak om by die reunie uit te kom :-))))