Monday, April 4, 2011

Ouma Kate ons groet jou

Ouma Kate


2 Februarie 1914 - 31 Maart 2011, ja 97 jaar oud. Dit alleen vertel die storie van hierdie amazing mens se uithouvermoe .


Sy was nie gesond nie, nie vir baie baie jare nie. Toe ek tiener en jong volwassesene was, het sy reeds aan osteo arthritis gely, baie pyn verduur en uiteindelik ‘n krom rug gehad. Sy was ook ‘n sinuslyer vir solank ek haar geken het. En moenie dink dat dit haar immobiliseer het nie.. Sy het steeds die mees amazing kos gemaak, koeke gebak, beskuit, brood, koekies, oupa se gunsteling chilli bites, kaasstrokies en noem dit. Onder andere ook Rubarb pastei waaroor mens ‘n resensie kon skryf. Ouma het nogal nie eetgoed in pakkies gekoop nie, of van kafees nie. Kaffeekos het haar met afgryse gevul en geen slagter het voorafgemaalde vleis aan haar verkoop nie. Sy het die stuk silverside of topside gekoop en die slagter moes dit voor haar maal. Sy het net by een slaghuis in Bloemfontein wors gekoop . Sy en oupa het gereeld geslag en hulle eie wors gemaak of ‘n slagskaap op ‘n Karooplaas loop haal… Ek wonder of sy ooit by ‘n restaurant geeet het. Sy het geweet haar kos smaak in elk geval beter as wat mens op enige plek kan koop. uiteindelik het sy ook my troukoek gebak. As sy wou, kon sy ‘n chef wees.

Sy het al ons klere gemaak toe ons klein dogtertjies was. Ons het soos prinsessies aangetrek en in die kas in die spaarkamer het tenminste drie of vier nuwe rokke vir ons elkeen gehang elke keer as ons gaan kuier het, mooier as in enige winkel, pragtige materiaal, perfekte pas. Ek onthou ‘n rok met ‘n sak waarop sy ‘n rooi appel geverf het wat so eg gelyk het dat mens net daaraan wou byt. Ek het ‘n bloes gehad met moue wat die een valletjie op die ander gehad het…fyntjies en perfek. En voor ons weer huis toe gegaan het, is die nuwe mates geneem vir die volgende stel nuwwe rokke.. Sy kon ‘n mode ontwerper/kleremaakster wees.

Ouma het ‘n fyn sin vir humor gehad en daarvan gehou om mense se reaksies te toets. Sy sou bv soos ‘n regte slons aantrek en dan vir ons nooi om saam winkel toe te gaan… en as sy dan deur die winkel geslof het met haar slippers , het sy hard geroep na my neef wat probeer maak het of hy haar nie ken nie tot hy met ‘n rooi gesig langs haar staan en dan ook nog by hom ingehak….asof sy total van niks weet nie. Sy het snobisme gehaat, maar as dit nodig was en mense wou beindruk word, kon sy in ‘n absolute neus in die lug lady verander. Sy het kostelike segoed gehad… nie almal herhaalbaar nie, maar daar is dinge wat sy gese het wat vir altyd deel van die familiepret sal wees. Sy was ‘n regte aktrise…

Diere was gek oor my ouma . Sy het haar African Grey leer praat soos ek nooit voor of na weer gehoor het nie. Ou Vale het karakter gehad soos min en kostelike dinge gedoen en kwytgeraak. Hy sou bv die hond roep presies soos my ouma en dan kom Gypsy( fox terriertjie) stertswaaiend in gehardloop om ‘n bederf dingetjie te kom haal en dan jaag Vale hom uit… “Voetsek Gypsy…uit uit!! Arme hond Hy het die tuinman ook so geroep en die ou vreeslik verwar, maar darem nie vir hom weggejaag nie, net deur die hok se tralies vir hom geloer as hy hoed in die hand voor die deur staan om die nuwe opdragte te ontvang

Daar was min blomplante waarvan ouma nie die naam geken het nie. Elke seisoen het sy nuwe blomplante ingesit sodat daar altyd kleur in die tuin was. Ek sien haar nog deur die roostuin loop en dooie knoppies afbreek. In haar groentetuin was altyd vars van watter groente ookal in seisoen was…. ook die rubarb.. En nee, hulle het nie op ‘n plot of plaas gewoon nie, hulle was Bloemfonteiners. daarom seker dat sy haar eiers en melk en botter moes koop, want as sy kon sou sy sekerlik ook hoenders en koeie wou aanhou.

Ouma het baie vir haar famlilie gedoen, nie net gekuier nie, maar versorg . As iemand siek of in nood was, kon hulle op ouma se knoppie druk. Ook ons toe ons in die koshuis was. Ek onthou toe ek aangese is om tennis te speel. Ek het ouma gebel om te hoor wat gaan ek maak, ek het nie rok of raket nie. Vir die eerste tennis wedstryd het ek ‘n nuwe rok en raket gehad wat ouma by die koshuis kom aflaai het. Sy het my oupa so bitterlik gemis toe hy dood is. Solank as wat sy kon uit na haar tuin toe, het sy elke oggend ‘n roosknop gepluk om langs sy foto neer te sit.
Sy het ‘n klein eksklusiewe supermark bestuur vir ‘n ruk. Dit was so halfuur se loop van die koshuis af en dis al waarheen ek ooit uitgeslip het. Ek het altyd ‘n melkskommel gekry as ek daar kom en dan het ouma my met die klein Mini weer teruggeneem koshuis toe en skelmpies by die kanthek afgelaai.


My ouma Kate: kok, kleremaakser, aktrise, tuinier, diereliefhebber, besigheidsvrou… maar beste van alles… ons ouma.

Oumatjie, die laaste paar jaar was moeilik vir jou met die seer lyf, sinus ontsteking and dowe ore… maar jou nagedagtenis sal vir altyd bly voorleef. Ek bring hulde ouma… en ‘n groot bos lelies.. Ek sal nie vergeet nie. Dankie vir die spore wat ouma getrap het. Ons het gesien en gehoor en geleer.. Ek is so lief vir jou. Rus in vrede..

Saturday, September 25, 2010

om hier te kan bly

Die een ding van reis is dat mens regtig net 'n reisiger is. Diep in my wil ek deel voel van alles en so bietjie vertoef. Maar mens kyk uit oor dakke tot ver oor die horison na die sagte lyn van berge met geen idee van die lief en leed van die mense wat in hierdie pragtige oeroue dorpie bly nie.
Die stad op die berg... meeste van die dorpe/stede in Frankryk is op'n berg gebou. Selfs vandag is die paaie tot daar maar baie smal en kronkel gevaarlik tussen digte bome en om skerp draaie deur. Dit maak dit moeilik om daar te kom....so dis veilig, want as jy eers moet daar baie goeie rede wees om weer weg te gaan... en dan kan mens nie anders as om wortel te skiet nie. Watter gedagtes maak die toneel in jou los?


Die uitsig oor die vallei vanaf die stad bo-op die berg...is dit nie ongelooflik mooi nie? In my gedagtes het ek 'n teetafeltjie nader getrek om lank te vertoef tot die vrede diep in my siel gaan le

'n Pragtige bondel vrolike kleur op 'n sypaadjie wat deel uitmaak van die oomblikke van waarheid oor mense wat omgee vir hulle omgewing. My skoolhoof het altyd gese dat mens mooi word van binne as dit mooi is rondom jou. prentjieboek mooi...

Ons was so gelukkig om nog die lavender of dan die blougoud van Provence op die lande te kry. Die natuur vou mens toe op hierdie plek met die warm sagte son op jou vel, amazing mengsels van blou, pers, groen , 'n spatsel wit en die wonderlike geur van lavender. Ja, mens kan hier bly...dis verseker.
'n Rusplek onder 'n boom waar mens kan piekniek hou en wawiele maak op die gras, maar ons is reisigers en die foto is net 'n vlietende oomblik skoonheid wat mens in jou gees probeer vashou.

Reenwolke en ongelooflike berge wat absolute ontsag inboesem. Ek het baie seker geweet dat dit heeltemal goed is om vanuit die warmte en veiligheid van die mooi Duitse houthuis waar ons gebly het se stoep te staan en net te kyk.....Hoe groot is ons God wat alles gemaak het en in Sy hand hou!! Partenkirchen is natuurlik die tuiste van 'n vorige Olimpiese winterspele en ek haal my hoed af vir die brawes wat die sneeu en hoogtes trotseer en teen daardie hange afski... nie vir my nie
Maar ai, gee my 'n bank met my naam op in die park en selfs 'n snoeisker en ek sal heeldag, elke somer... ure hier deurbring en al die dooie takkies in die blombeddings uitsny. Dis mos nou 'n plek waar mens jou siel kan skoonmaak van stuff wat maar moet uit.... of hoe?

Klipmure hou so bekoring in vir my. Dis mos vestings wat vir altyd kan bly staan... die muur dateer uit die 13 de eeu... en as mens jou hand so oor die klipmuur laat gly verdwyn die eeue en vir 'n paar sekondes vloei die verlede en die hede ineen.
Soos 'n grepie uit 'n ou verhaal nie waar nie? Dit is die prefekte plek om vir 'n kleinkind die storie van Raponsie te vertel nie. Ek weet....dis 'n kerktoring :-) maar maak mossie sakie .
Ek dreig nou al 'n maand lank om bietjie te blog oor my belewenis van Europa. Ek het geen idee waar om te begin vertel van al my ervaringe nie .... en van al die meer as duisend fotos wat ek kon plaas, het hierdie paartjies handjie opgesteek...almal van hulle verklap die waarheid van die behoefte aan tot stilstand kom. Ek het letterlik in 'n stroom van werk beland toe ek terugkom, en ek ly eintlik nog steeds so bietjie aan emosionel oorlading na die toer.. ek het die beste van voornemens om 'n paar blogs te doen en van die fotos te deel...vir eendag se onthou ...regtig

Lief julle almal en ek mis die blogkuiers

Thursday, July 8, 2010

Sagmoedig en geduldig

Ek moet hierdie met julle deel. Die groep waarmee ek by die Afrikaanse kerk werk het geleer van hulle nuwe identiteit in Christus en die belangrike vrugte van die Gees wat die bewys is van ons nuwe identiteit. Dit is verseker vir my elke dag 'n stryd om sagmoedig, geduldig, vriendelik en vol liefde en vrede te wees... Groot was die verassing toe die kinders elkeen 'n vrug van die Gees moes kies waarmee hulle sukkel en hulle kies amper deur die bank GEDULD..???

Jared het 'n kleinier sussie en voel hy moet sagmoediger wees... dierbare ding. :-)

Hubrie, Sybrandt, Jaco en Danielle se almal "meer geduld asseblief".

Ek was nuuskierig om te hoor wat presies die kinders se geduld beproef... luister hierna:

om te wag dat 'n website oopmaak wanneer die internet stadig is....
om te wag vir 'n fastfood bestelling as daar baie mense is....
om te wag vir 'n vertoning om te begin...
om groot te wees, hulle eie besluite te kan neem.
Dit het my aan klein Zibi ons asblik katjie laat dink. Toe sy 'n paar weke terug so bedees op Riza se knie gesit het, het sy gewens sy kan saam met die honde rondhardloop en self op die tafel kom en nou is sy daar...

Kyk hoe groot het sy geword en moenie vir een oomblik mislei word deur hierdie onskuldige ogies en rustige pose nie. Die klein kat is BESIG en die honde het dit hot agter en ons is vol krappies en niks is meer veilig nie. Sy speel met oorgawe met alles... nou kan ek nie wag dat sy nog groter word en meer slaap nie :-)))

Ek het vroeer die jaar in Dubai gewerk en by die akademie gebly toe ek en die duif saam aandete geeet het by een van die malls. Hy het ewe braaf reg langs my op die stoelleuning gesit en wag vir 'n krummel om van die tafel af te val... nie baie geduldig nie hoor.

Ek het nou geleer dat:

Die lewe al vinniger word en daarmee saam raak ons en die diere meer ongeduldig en minder sagmoedig en vriendelik. Nie te lank terug nie was internet spoed van 512 kbps VREESLIK vinnig.... nou voorsien ons internet in die land teen 30mbps.... in plaas van 14 uur te wag vir 'n fliek om op die rekenaar af te laai, kan mens nou 'n fliek kies en 4 minute later daarna kyk... 'n burger het vroeer 10 minute geneem om gemaak te word, nou kry ons dit binne 2 minute.. selfs noedels kook net 2 minute en rys is klaar half gaar. Sommige soorte is klaar gaar, dit moet net warm gemaak word en in die mikrogolf neem dit ook net sowat 3 minute.

Net een ding tickle my nog pink....as alles so vinnig gaaan, waarom het ons al minder tyd vir onsself en vir mekaar.. ??

En 'n ander ding wat my tickle maar ook my hart warm maak is dat ons kinders reeds vra: Vader leer ons geduld en gee ons 'n sagmoedige gees...

Lief julle almal

Sunday, May 30, 2010

Klein lewetjie gered

Ek weet ek weet....ek is al so in die moeilikheid omdat ek nie vertel van ons nuwe babakat nie. Sandra het tot gister vir my van die fotos gestuur wat sy van haar, wat eers hom was, geneem het.
Die klein kat is uit die asblik en van 'n seker dood gered deur Eddie. Hierdie is die eerste fotos wat Sandra geneem het die eerste aand.
Kyk hoe klein en broos en pragtig is sy. Ek was so bang om aan te bied om die dingetjie te probeer grootmaak, ingeval sy dit nie maak nie.... maar Sandra het haar deur die eerste nag gekry en toe besluit ek en Riza ons sal haar neem.
Hier hou Riza haar vas vir die eerste keer en sukkel om haar te kry om die bottel, wat op daardie stadium net so groot soos sy was, te drink. Met groot vasbyt en baie liefde en geduld het Riza haar deur die eerste paar dae gekry. Didi het mamma gespeel en die nodige lekwerk gedoen ....ai was ons bly daaroor... die blasie en magie het goed gewerk op die S26 . Kyk net die ontwikkeling ....hier kou sy aan haar eerste been..... o ja, haar naam is Zibi... julle onthou nog van die Zibi can? 'n Naam wat Niel vir haar gekies het toe hy hoor waar ons haar gekry het. Sy probeer 'n fancy Italiaanse koekie uit die mooi blik steel. Sy en Taffee het intussen lekker maatjies gemaak. Hy is soos 'n regte oom...wou niks van haar weet toe daar nog gelek moes word nie, maar noudat sy self haar sandboks gebruik, is sy 'n lekker maatjie. Die laaste fototjie sit sy op haar ma, Riza....en dit maak my natuurlik ouma... se knie en hou die twee honde dop. Hier is die drie ander seuns in die huis, Taffee en Didi, so pragtig soos altyd en Dee wat soos 'n wafferse prins op my stoelleuning le. Hy ruik aan Zibi...gee sulke neussoentjies, maar op die stadium vermy die twee katte mekaar sover moontlik. Ons sal die ontwikkeling van die verhouding fyn dophou en terugvoer gee... Dis die lekkerste gevoel dat 'n klein lewetjie gespaar is. Alle lewe kom van ons Hemelse Vader...die klein hartklop en asem in die longetjies... hoe kan enige iemand dit oor hulle harte kry om te weg te neem. Ons is so bly sy het dit gemaak...sy verskaf soveel vreugde.
En sy is mal oor haar bottel hoor! Hoe kry mens haar nou weer af?

Friday, February 26, 2010

'n Instrument in Sy hand

Die laaste tien dae was warrelwind dae vol opwinding van ervaar hoe Ons Pa met ons jongmense werk en die voorreg te he om deel daarvan te wees en te sien hoe Riza haar liefde vir Ons Pa uitleef. Die Afrikaanse kerk het haar ingebring om te kom help met die jaarlikse kamp vir die jeug en watter wonderlike geseende tyd was dit nie....en natuurlik vol van die normale uitbundige vrolikheid, ondeundheid , lawaai en stout wees wat mos maar deel is van kindwees. En vir die van ons wat elke jaar gaan saamkamp is dit nie net 'n seen nie maar ook 'n pyn van min slaap en kommer oor die kinders se welsyn, fisies en geestelik. Die eerste aand al het hierdie drie besige manne van die Hebreers nie net hulle vaandel nie, maar ook hulle gesigte geverf. Riza en Sandra in ernstige gesprek oor....ek weet nie wat nie :-) en Hermien wat geammuseerd lyk oor dit wat sy sien en ervaar. Riza het die kinders ook 'n koordans geleer. Ek het hoedervleis staan en kyk en luister en toe ek later uitstap, staan daar 'n dogter by die deur en haar woorde aan my ....tannie, dis amazing.... en ek het so verstaan wat sy se, want die lywe het gewys wat in die kinders se harte gebeur. Na die kamp en ek en Sandra saam met Riza van Al Ain na Abu Dhabi na Dubai gegaan sodat Riza met die tieners en jongmense kon gaan deel hoe mens se verhouding met Jesus nie net die diepste romanse is nie, maar ook die grootste avontuur kan wees. Ons het die voorreg gehad om in die Hotel op Jebel Hafeet te gaan slaap...sommer net vir so bietjie ekstra bederf . Hier is Riza teen die agtergrond van die plante wat soos 'n gordyn teen drie verdiepings afhang. Die foto is die uitsig oor die woestyn landskap wat deel van Saudi uitmaak. Aan die voet van Jebel Hafeet is die Green Mubazarah... Riza staan by die pyp waar die vuurwarm mineraalryke water uit die berg uitspuit. Dis 'n pragtige plek waar ons dalk in die toekoms jeugkampe kan hou. Die laaste besoekpunt was DubaI en terwyl Riza die ds en sy vrou ontmoet, kuier ek en Sandra bietjie by die "digterlike Shakespeare en CO... die keer het ons buite gesit. Ek is gek oor die fyn blompatrone van die kussings op die rottangstoele... soos 'n kuier op die plaasstoep en die laaste voor die somer in sy volle sterkte ons weer binne vaskluister. Die vliee was al klaar ekstra lastig. Voor ons terug is na ons hotel het ons gou by die Ibn Battuta gaan hot choc drink...en ek kon nie help om vir die soveelste keer 'n foto te neem van die mooi deel van die mall waar mens jou kan verbeel jy sit onder die blou hemel in die middel van Andelusia. En toe is die besoek verby. Elriza is terug in Suid Afrika en ek het 'n yslike keelinfeksie, maar daar is 'n gevoel van groot afwagting vir wat Vader verder vir die jeug in die UAE beplan.... my gebed is dat Hy die goeie werk wat begin is sal klaarmaak, dat ons Sy stem sal hoor en dat Sy Koninkryk uitgebrei sal word...ook hier in die woestynland onder die Islamitiese sekelmaan.

Saturday, February 6, 2010

'n Digterlike plek

In die tyd van kits en vinnig en simplisties of wat mens dit ookal noem, is daar in Dubai die restauraant wat Shakepeare and Co heet. Met die inloopslag voel mens die atmosfeer van rustigheid waar die tyd vir 'n rukkie kan stilstaan. Die detail van die muurversiering skep 'n romantiese atmosfeer.
Hierdie versiering wat soos 'n mooi borsspeld lyk, is teen die toonbank waardie kassier is.


Die houttafels, wat nie almal dieselfde lyk en dieselfde groote is nie, maak dat mens 'n "gunsteling" tafel kan he en skep 'n gevoel van indivdualiteit.... uniekheid

.

Teen die een muur is hierdie ou wereldse glastoonbankkas waar mens handgemaakte sjokolade, nougat en die mooiste nageregte en koek vir 'n hi-tea kan uitkies

Selfs die sjokolade is keurig in die mooiste blommetjies papiertjies toegewoel en saam met die handgeverfte hout boksie lyk dit soos 'n gedig.

Alles saam 'n spesiale plek van rus en kunstige detail waar mens tot stilstand kom en die fyn draadjie wat terugloop tot in die verre lank gelede weer kan optel en deel voel van 'n sprokie.

Mag elkeen van julle iewers in die week wat kom 'n tydjie beleef van spesiaal en uniek voel waar die sekondes kleurvol en gedetaileerd jou in 'n gediggie toespin .


Liefde

Saturday, January 30, 2010

Ons hou partytjie

My maatjie Sandra word op 2 Februarie 50!! Shame... maar welkom by die groot 5 maat. Dis wanneer die pret begin, so se die mense.


Mens het baie keuses vir partytjies om die geleentheid te vier, soos formele dinees en hi teas en stuff, maar Sandra vra vir 'n kinderpartytjie. Wel so gese so gemaak. Nelmari oortref haarself met die mooiste versiersuiker hoedjies , handsakkies, rosies en 'n Cupcake verjaarsdagkoek met een silwer kersie...baie oorspronlik en kyk hoe mooi.Ons sit balonne by, Corinne en ek en Nelmari blaas onsself rooi in die gesig maar die eindproduk is heel mooi. Didi is ook reg vir die partytjie. Tafee hol so rond dat ek nie 'n foto geneem kan kry nie.Party van ons trek girlie aan, ander het nie meer sulke baie girly klere in ons kaste nie, maar Marina gaan koop vir haar 'n T Shirt om by die geleentheid te pas. Kyk hoe oulik. Ons het almal rosies in ons hare en Amelia bring Barbie krone en siedaaar, 'n egte kinderpartytjie. Ons speel musical chairs en met net so klein bietjie kroek wen Amelia die sjokolade voor Marina se neus weg. Na die opwinding moes almal eers asem skep. Toe maak ons lekkergoedinsekte. Kyk hoe ernstig is ons besig en kyk net al die kleurvolle insekte!! Moeilik om 'n wenner te kies. Nelmari se naaldekoker en Marina se skerpioen is taai kompetisie vir Mariette se skoennlapper, maart op die ou end wen die skoenlapper. Daarna kan ons verjaarsdagmaat haar kersie doodblaas. Klein Dante sal later jare nie kan glo hy was op "ouma" Sandra se 50tigste kinderpartytjie nie. Dan is dit persente oopmaaktyd. Sandra is baie in haar skik met al haar stuf, en die blou pantoffels en heerlike voetbederfgoed is 'n groot treffer. Die res van die middag le ons weg aan melktert, souttert, pampoen muffins, cupcake sjokolade verjaardagsdagkoek. Amelia en Heleen deel 'n grappie...julle lyk gruwwelik skuldig hoor!! Heerlik pret gehad, maar dan kom die sooibrand en die behoefte aan Enos en mens weet soos jy weet jy is nie meer 5 nie. Dalk sou 'n formele dinee 'n goeie idee wees. Dankie aan julle almal vir die heerlike pretdag en lekker saamspeel. Julle is kosbaar.