Tuesday, June 10, 2008

Die kindergroep sluit af

Die tyd van die jaar in die land is die einde van die skooljaar en eksamentyd. Tyd vir afsluit met die kindergroep... vir drie maande se somervakansie.... en elke jaar die tyd dink ek hoe gelukkig ek is dat ek nooit in die posisie was om kinders vir drie maande lank besig te hou by die huis nie... drie weke het te lank en duur geraak. Dis al baie warm hier... selfs wanneer die son onder is. Om julle 'n idee te gee, die weervoorspelling sê "minimum van 30 en maksimum van 44/45 " . Ons besluit nogtans op 'n piekniek vir die kinders en ek neem sommer vir Taffee en Didi saam. Die twee manne laat toe dat die kinders hulle vashou en so aan, maar as hulle hulle neersit, dan is dit soos opwen diertjies reguit na my toe. Didi kruip sommer onder my bloes in. Ek dog die twee sal speel en rondhol, maar hulle is "oumens" hondjies :-) . Nie dat ek omgee nie. Dis tog te lekker dat hulle so baie van my hou. Die kinders staan tou om in die bome te klim... ons bly maar Suid Afrikaners nê.. ek onthou hoe baie ek van boomklim gehou het en hoe besitlik ek was oor my plek in die boom. Tot Emma, wat drie is, moet in die boom wees. Henry hou haar vas Sandra neem fotos en mamma Ruanda hou 'n wakende ogie... Drie van die groep dogters is by my in die groep en hier sit Daleen, wat ook by die Afrikaanse kinderkerk inskakel en by my kitaar neem... arme kind kry regtig 'n oordosis van tannie Charmaine. Sy wys sy het 'n groot blok sjokolade gekry en vertel vir my sy moet dit ook gaan wegsteek, want haar pa is heeltemal te lief vir sjokolade. Die ouers hou saam piekniek. Daleen en Rikus se ouers is onderwysers by Cambridge. Dis die pappa wat so baie van sjokolade hou. Nog 'n Abu Dhabi skooljaar is verby. Dis so voorreg om met hierdie kosbare kinders wat so belangrik is vir God se Koninkryk, te werk.

Friday, June 6, 2008

Die hondebabas

Daar is darem nou 'n groot familie hondebabas waaroor mens moet vertel. In Suid Afrika word die nuwe vier babas pragtig groot. Ek kan nou oor 'n paar stadiums vir julle vertel... Ek het nie bygehou met die foto's nie, maar liewer nou as nooit...

Hier is die goetertjies se ogies besig om oop te gaan. Hulle het ook naampies. Die oudste is Cowboy, die tweede 'n dogtertjie... en die een se naam is om te bly want Riza gaan haar hou... Bella Coco... is dit nie mooi nie... dan Diablo en dan Chief. Elkeen sy eie persoonlikheid... Riza sms dat hulle begin eet en dat dit iets is om te sien. Hulle klim "boots and all" in die kosbakkies en alles is vol kos, voetjies ook. Dan, so vertel Riza, lek hulle die kos van mekaar se gesiggies af. Ja... ag MOEDER!! Gister vertel Riza my hulle lyk nou soos regte hondjies. Cowboy is glo vreeslik oulik en altyd baie bly om sy ounooi te sien. Dan waai die stert en kry sy nat soentjies oor haar hele gesig. Diablo is soos sy naam sê... baie besig en woelig. Hy hou ook nie baie van foto sessies nie. Die meisie Bella Coco is 'n regte skoonheid, soos 'n meisie behoort te wees... en Chief is 'n vet teddy... so sê Wiehann, en sy tongetjie steek altyd uit... en hy glimlag graag... ja regtig. As Riza so sê dan glo ek haar. Riza sê sy sal hulle graag almal wil hou. Die Cowboy is DJ se favorite en ek sê hou hom maar en DJ sê hulle het klaar drie honde en dis te veel... en ek sê koop 'n groot huis. Maar DJ en Riza is baie trots op die pragtige babahonde en die oulike ouers wat troetel en liefies en skoonmaak en beskerm. Tavid is baie kwaai met enige iemand wat in die babakamer probeer inkom. DJ is trots op Tavid maar sê dit beteken nie hy moet permanent pa wees nie... o, dis hoe dit werk? :-)

Wednesday, June 4, 2008

Interessante Vrydag

Ek gebruik meeste naweke om bietjie in te haal met die huis skoonmaak en wasgoed was, kinderkerk hou, bietjie ladiesklub toe gaan en gaan fliek, as daar iets wys waarna mens kan gaan kyk, en rus en noudat die hondekinders in die huis is, sommer net op die bank te lê met die hondjies oor my en op my... tog te lekker. Maar die naweek wat verby is, het ons besluit om die Dophinarium in Dubai te gaan besoek. Dis 'n nuwe aantrekliheid wat onmiddelik baie besoekers trek en die gebrek aan foto's oor die gebeurlikheid het 'n baie goeie rede... ons ry vroeg uit Abu Dhabi en stop vir die gebruiklike koffie... en hou duim vas dat ons die pad gaan kry. Ag ouens, ek weet ek verveel julle dalk oor die beskrywing van die paaie in Dubai, maar glo my, as ek sê dis 'n nagmerrie dan is dit 'n eufemisme. Die mense gee nie eers vir mens aanwysings nie... hulle gee vir jou 'n landmerk. Die gesprek met die man van die dolfynplek het ongeveer so verloop.... weet jy waat die Hyatt hotel is.... ja, min of meer..., dis aan die agterkant van die hotel... net entjie verder op... o, jinne, ek hoop ek kry dit... ok dan, weet jy waar die Dubai wonderland is? .... nee nie eintlik nie... maar watter kant van die Creek is julle? Abu Dhabi se kant... so, volg Garhoud brug borde maar moenie oor die brug gaan nie... soek die afrit voor die brug. Wat sê die borde? Ek dink dit sê Dubai Creek, maar ook Hyatt, maar vra enige taxi as julle in Dubai is... of enige iemand. Hulle sal julle kan beduie... ja reg... hoe stop mens op die ses baan paaie as jy bv in die middelste baan is en vra 'n taxi aanwysings... Ag tog... ek sê maar dankie en Sandra besluit sy soek liewer 'n kaart. Die kaarte op die Internet waarsku sommer dadelik dat die kaart dalk nie meer heeltemal reg is nie.. en die kaart gee ook landmerke en blou paaie sonder nommers of name. Mens kan regtig nie uitmaak waar presies die afritte is nie... so ons pak dit maar so aan. Op die Garhoud brug pad sien ons die pad waar ons moet wees aan ons regterkant, maar ons is heeltemal glad nie op daardie pad nie en ons ry oor die brug... soos ons nie veronderstel was om te doen nie, vanwaar ons toe kon sien waarheen ons eintlik moet gaan... so ons maak 'n ingewikkelde "U Turn", want dis nie net vir omdraai nie... die pad terug maak allerhande krulle en draaie voor mens weer oor die brug gaan.... en van die anderkant af kry ons al die borde waarvan die dolfynman gepraat het. Baie verlig met omtrent tien minute voor die vertoning begin spring ek en Nelmari uit om solank in die tou te staan vir kaartjies en Sandra soek parkeerplek. Die tou is vir toegang tot die Dubai Creek park... of Wonderland, nie vir die Dophinarium nie.. Maar ons moet eers deur daardie hek en tou... Die son bak teen 40 grade C en die tou beweeg maar vrekstadig, net om by die man in die hekkamertjie te hoor die kaartjies vir die vertoning is lankal uitverkoop... ja ek weet KAN JY DIT GLO... nou wat?? Ek wil soos 'n kleintjie 'n tantrum gooi, maar dan weet mens mos dit gaan niks help nie. Sandra ry vir ons oor die "floating bridge" en skielik spring Dubai se City Center voor ons in. Ek was 5 jaar laas by die City Centre. Op 'n stadium was dit DIE mall in Dubai... dit was eintlik Dubai.. nou is dit net een van die malls en nie die een hoogste op die lys as mens wil mall crawling doen nie. Ons het eintlik heerlik rongeloop en gekuier en klein muffins en REUSE hamburgers geëet... dis nou bo en behalwe die goeters wat mens koop... soos nekkussings en swemklere en sepe en allerhande nikse en nonsense. Die kaartjies vir die dolfynevertoning sou baie goedkoper uitwerk.

Sunday, June 1, 2008

Die mense saam met wie ek werk

Die UAE is in een opsig baie soos Suid Afrika en dit is die baie verskillende bevolkingsgroepe wat hier saam leef en werk en elkeen het 'n interessante storie, of seer storie om te vertel. 90 % van die mense wat in die land werk, is van ander lande. Net so die een en ander oor die groep mense op die foto. Die baas van die afdeling, wat vir my die pakkie oorhandig, is al 20 jaar in die UAE en kom oorspronlik van Pakistan. Hy was lank in Al Ain die baas van die finansies afdeling en ry nog steeds elke dag tussen Al Ain en Abu Dhabi... en dis ver ouens. Sy kinders is in Al Ain in die skool en dis nie maklik om huis op te gee en in Abu Dbahi te kom woon nie, want die huispryse is dubbeld en meer vir dieselfde geriewe. Die baas wat op die "troon" sit, is die hoof van die Departement Finansies en is een van die aangenaamste mense in die Maatskappy. Hy het die hele atmosfeer van die Department verander van mense wat permanent onder vrees werk na mense wat positief gemotiveerd is om hulle alles te gee. Aan die ander kant van my, is 'n Irakese vrou wat naby 60 is... kan julle dit glo? Sy lyk nie 40 nie. Sy het Bagdad twintig jaar gelede verlaat vir Kanada en toe UAE toe gekom. Sy kry trane in haar oë as sy oor Irak praat en oor wat die oorlog aan haar land en mense gedoen het. Sy kan nooit weer teruggaan nie. Langs haar staan 'n Indiese vrou wat self al by die twintig jaar vir Etisalat werk en baie mense en base gesien kom en gaan het. Sy is 'n unieke Indiër vrou met die sagste hart en een van die min Indiërvroue in die land wat nie lang hare het nie. Maar sy trek so mooi aan. Langs haar is die geduldigste vriendelikste sekretaresse op die aarde... ook 'n Indiër ... met lang lang hare...wat meer as twintig jaar vir baie verskillende base gewerk het. Die mans wat aan die baas se regterhand staan, kom almal van of Indië of Pakistan en het dieselfde kommer oor hulle kinders as ons en wil ook nie dat die kinders in Engeland gaan swot nie, omdat hulle, maar net soos ons, nie seker is of die kinders se waardes sal kan staan teen die aanslae van die liberale nie. Dis baie duur om in die land te studeer en meeste van die Expats stuur hulle kinders terug na hulle eie lande... waar hulle sukkel om in te skakel weens die totale kulturele verskille van wat tradisioneel eie aan hulle is teenoor hoe hulle in die land grootgeword het. Die groep wat ek opgelei het bestaan uit 35 mense en die Arabiese vroue wat julle nie op die foto sien nie, mag nie afgeneem word nie, maar hulle was daar en het meegedoen aan die dankie sê. Kosbare mense wat veg vir behoud van hulle tradisionele waardes in 'n land wat al meer Verwesters en kosmopolitaans raak... ek bewonder hulle vir hulle vasskop. Hulle is lief vir hulle eie, net soos ons vir ons sin. Een van die Sosiologie professore op Universiteit het gehou daarvan om te sê.... ons is so verskillend... en so eenders.

Tuesday, May 27, 2008

So bietjie oor my werk

Ek praat baie min oor wat ek hier by die kantoor doen en gedink ek vertel julle so die een en ander.... ek bied gereeld en vir verskillende afdelings werkswinkel aan en die keer het Finansies my gevra om iets oor Motivering te doen. Dit was nogal 'n uitdaging, want wat sê mens 'n dag lank vir mense oor motivering. Ek het op die ou end drie groepe oor drie dae gehad en ons het heerlik gesels oor dinge wat mense motiveer, wat mense se eie interne bron van motivering is en wat die effek of bydra is wat ons dan maak.Mens kan sê dat motivering die suurstof, grond en water is wat 'n boom laat groei en dat die boom se takke elke faset van elkeen se lewe voorstel... Uiteindelik dra ons sade en vrugte wat ander voed.. of skade aandoen... sommige sade en vrugte is giftig en sommige takke en blare vol dorings en dinge... en dan het die boom ook kwaste wat vertel van moeilike tye. As die boom skade oorleef, kan so kwas later op sy eie manier ook nuttig wees. Aan die einde van die werkswinkels is ek spesiaal na die afdeling ontbied vir 'n sak vol allerhande goetertjies en onder andere ook 'n t hemp wat deur die groep geteken is. Ek deel hierdie met julle omdat die groep tot foto's geneem en aangestuur het. Julle weet mos ek is nie sterk op foto's nie... maar as ander dit vir my doen het ek geen verskoning om dit nie met julle te deel nie. Hier is ek en my sak goeters... Ek het 'n koffiebeker en drie penne met die Etisalat wapen op, sleutelhouer... nog 'n t hemp en selfs 'n bal vir die honde... Ek vertel julle in die volgende blog die een en ander oor die mense op die fotos.

Tuesday, May 20, 2008

Alessia

Hoewel ek nie kleinkinders het nie, weet julle wat my bietjie ken, dat ek erg broeis is oor die kleingoed. Ons het sulke mooi foto's geneem van Alessia dat ek darem net so paartjies met julle wil deel. Sy is 'n wakker, nuuskierige en sosiale klein aspatat wat vir baie vermaak sorg. Sy is saam met almal op die stoep en kuier en gesels terwyl sy eintlik moet slapies. Hier sit sy in die skottel bo-op die eetkamertafel sodat mamma Angela haar onder beheer kan kry om te voer. Ek moet bysê dat dit nie eintlik gewerk het nie. Na ete wys sy vir my en Niël die blomme. Sy en ouma Bessie op die stoep terwyl ons wag vir koek en koffie. Riza en Alessia wys vir ons haar "love" tights. Ons geniet haar vreeslik. Een van die dae is sy hier naby en dan sal die F.R.O.G. seker gereeld die pad Dubai toe vat om te gaan kuier en bederf.

Friday, May 16, 2008

Die honde se dag uit

In plaas daarvan om die hondjies te neem om in die park te gaan stap in die hitte het ons dit goed gedink om hulle see toe te neem om in die lekker louwarm seewater te gaan swem en geswem het hulle... tot ons almal se groot plesier. (Kliek op die pyltjie links om video te sien)


Taffee begin sommer al swem voor sy pootjies water raak en kan hy wikkel...

Didi swem selfs na my toe en die twee is al agter my aan. Wil so graag opgetel word.

Wat is lekkerder as om die sand vir 'n handdoek te gebruik. Ek vermoed die sout is dalk ook 'n lastigheid, maar hulle het elkeen 'n lekker bad gekry terug by die huis, en nee, die swemmery het hlle nie vaak gemaak nie, net honger en daarna was hulle eers vol lewe. Ons sal dit beslis weer doen, maar dalkies moet ek net eers 'n soort plastiek "cover" kry vir F.R.O.G Sy het ook 'n bad na die see uitstappie nodig gehad.