Showing posts with label gedagtes. Show all posts
Showing posts with label gedagtes. Show all posts

Wednesday, September 3, 2008

Ons Kroon

Gedog ek deel die met julle.Nes mens dink jy is ok dan span die Duiwel sy perde in om seker te maak hy doen groot skade om die vreugde van mens wees te steel... dan is daar motor ongelukke en beserings en siek kinders en hondjies wat opgooi nadat hulle 'n skoen opgevreet het en al sulke dinge...

Maar Ons Groot Kroon is vir altyd en vir altyd.


Baie dankie Muriel (van Rensburg) vir die deel van die stukkie kosbaarheid.

Wednesday, July 30, 2008

Liedjie van lank lank gelede

Die woorde van die liedjie op die silly video'tjie kliek hier om te sien is nerens ander beskikbaar as in my kop nie en nee, ek het dit nie geskryf nie. Ek ONTHOU dit van my Sub A jaar af... amper 'n halfeeu, regtig ek is ernstig, gelede, toe ek in Truida Kestel Meisieskool in Bethlehem in die goeie Vrystaaat begin skoolgaan het. Ons het 'n koormeester gehad wat of by Truida Kestel skoolgehou het, of die skool net gehelp het met musiek, kan daardie detail nie meer onthou nie. Sy was Nonna Theron en sy het 'n revue vir die skool gedoen en al die musiek self geskryf vir al die kinders van Sub A tot St 5.... en die choreografie gedoen. 'n Ongelooflike talentvolle vrou... Sien die prentjie.... dogtertjies met bont dogtertjie rokkies aan huppel tussen 'n klomp blommetjies deur wat vooroorgebuig sit met hulle blomgesiggies op hulle skote. Die kindertjies buk by elke blommetjie en huppel dan verder terwyl hulle sing:



Dis lentetyd kom uit kom uit liewe kleine blommetjies. Dit duur so lank en ons is bang jul kom nie kleine blommetjies.


Dan lig die blommeties hulle koppies op en sing:


Ons kom ons kom wees nie so dom liewe kleine kindertjies. Dis nie meer lank en ons kom aan... ons kom tog kleine kindertjies.


Dan eindig die storie waar die dogtertjies en blommetjies handjies vat en saam huppel en sing dat die lente met ons is... oulik ne? Ek wonder of daar iemand is wat hierdie blog lees wat ook daarvan onthou. Ek was 'n blommetjie met sulke groen kleertjies aan en blomblaartjie om my gesig wat met 'n rekkie agter my kop vasgemaak het en my hare so getrek het...



Ek onthou ook die revue vir van die ouer kinders... wou so graag groot wees, want hulle het 'n hen en eiers en meel en melk en ek weet nie wat alles gehad nie en die hennetjie sing... kekeleke kekeleke ek het 'n eier geleeeee ens ens... en dan sing die koei en die hen en die koringaar elkeen hulle eie liedjie en dit kan ek ongelukkig nie meer onthou nie, maar op die ou end sing hulle ook almal saam.... is dit wat jul wil he om soetkoek van te bak, neem dit met jul gemak tralalalalalala :-0 .... kan mens nie maar weer klein wees nie?

Monday, March 10, 2008

Algehele Gremlin stilte

Ek wil baie graag met julle kontak hou met die blog en ek het lanklaas iets geplaas ek weet, so hierdie net om te sê ek is nog hier. Dis net gremlin tyd met rekenaars en kameras wat oppak. Ek het al gewonder of die een ding vir die ander ding sê ek gaan oppak en dan besluit die volgende ding dat dit dan sulke tyd is. Gelukkig is dit nog nie volsterkte somer in die land nie, want die lugreëlings werk nie. Die kamera se liggies gaan nie meer af nie en vries... soos die rekenaar. So een vir een gee ek aandag aan die dinge en hopelik sal die lugreëling ou sy foon vandag antwoord, want die naweek is verby.Die dae breek nog koel in hierdie woestynland. Die son laat so sagte glans oor die geboue en ons weet Vader is in beheer, hier, daar by die huis waar dit nou herfs word en die natuur gereed maak om te rus.... en oral anders in die wêreld. Julle is in my hart en in my gedagtes. Lief julle almal.

Sunday, November 11, 2007

Tyd vir niks

Die tyd ding is iets wat kort kort opspring... of die heeltyd by ons is. Ons is almal so besig en ons weet soms nie of dit die regte dinge is nie, want waarom maak dit ons so gedaan. Vader se juk is sag en die las wat Hy op ons lê is lig, so waarom voel dit soms of die wêreld op mens se skouers rus? As gedagtes soos hierdie by my opkom, dan word dit meeste van die tyd sterker gemaak. Vicky skryf 'n brief en sê...."ja DJ het gesê die duiwel maak mens besig nê! Dit maak my bang, want hoekom is ek dan heeltyd so besig en alewig moeg…maar die ergste, is ek met die regte dinge besig?" En ek wonder of jy my gedagtes lees Vicky?

Dan begin ek met 'n nuwe Bybelstudie en Anne Graham sê in haar openings gedeelte dat sy so besig geraak het met die dinge van die Here dat sy nie meer tyd gehad het om haar Bybel te lees nie en toe sy uiteindelik daarvoor begin tyd maak, kry sy al die antwoorde op haar vrae. Die Bybelstudie se naam is "Just give me Jesus", en dit is ook die versugting van my hart. In dieselfde week ontvang ons 'n brief van DJ en hy skryf oor die "first spiritual flaw". Ek het sy toestemming om te deel wat hy geskryf het en hoop dat dit vir almal wat die lees, soveel sin sal maak soos vir my. DJ sê dat ons weet God het 'n wonderlike plan vir ons lewens... Jeremia 29:11, maar dan gebeur die volgende; God het ons lief en MENSE het 'n wonderlike plan vir ons lewens. As ons proaktief wil beheer neem oor ons tyd en lewens moet ons eerstens ontslae raak van die "obvious" tydstelers en dan leer om nee te sê vir mense wat ons by te veel goeie dinge wil betrek. Om vir mense te kan nee sê moet ons eers bepaal wat God se prioriteite vir die seisoen van ons lewe waarin ons onsself bevind is. DJ sê: "Good is the worst enemy of God's best" . Dis nodig om nee te sê omdat dit nooit moontlik sal wees om strategies te belê in wat God se beste vir ons lewe is as ons tyd opgeslurp word deur "goeie aktiwiteite, wat selfs ons werk vir die kerk, kan insluit nie.


Om nee te sê is nie net 'n goeie idee nie, maar 'n noodsaaklikheid. Ons moet vir onsself die volgende vra;

1. tot watter mate ly ons aan die siekte om ander tevrede te stel en

2. wie probeer ons tevrede stel en

3. wat dink God daarvan?

Dankie DJ, vir al die wysheid wat ek met ander kan deel. My plan van aksie is om 'n lys te maak en dit in gebed na Pa toe te neem sodat Hy vir my kan sê waarmee ek tyd mors en waarmee ek Hom eer. Sou ons dit met mekaar kon deel?
Ek gaan nou in Suid Afrika wees van 10-20 November en daar mag dalk so bietjie van 'n "blogstilte" daal. Ek sal wel probeer om so een of twee keer "huisnuus" te stuur.

Friday, October 5, 2007

Wanneer geen nuus nie goeie nuus is nie

Ons weet die spreekwoord sê geen nuus is goeie nuus, maar dis nie altyd waar nie. As julle tussen die lyne van die vorige post gelees het, sal julle besef dat DJ en Riza en die geen kontak wat amper twee dae geduur het, nie goed was nie. DJ sou nie die ongeluk sonder Vader se genade en beskerming oorleef het nie. Riza kan nie kontak maak nie, want daar is nie genoeg geld op haar foon vir 'n oproep nie en dis nag, haar ma slaap en kannie help nie. Eunice het my probeer bel, maar ek was in die middel van 'n onderhoudsessie en kon nie antwoord nie. DJ en Riza was dus nie regtig gereed vir die volgende groot eis, die geboorte van Beth se eerste werpseltjie nie. Meer as dit, moes hulle ook groot teleurstellings verwerk.

Ek praat met Wiehann want die man is stil, en besig om sy bes te doen om sy doelwit vir die maand te bereik. Dit is 'n nuwe area en dit nie so maklik nie. En naweke wil mens mos ontspan.

Willemien skryf nie meer nie, want daar is te veel eise en seer om te verwerk. Jy is baie in my gedagtes...


Ek hoor nie van Niël so gereeld soos ek wil nie, want hy reis vir werk. Baie spanning omdat die Unisa kuns lê en wag by die huis, en wanneer rus mens.

Hannes ek sou so graag meer van julle ook wou hoor. Ek weet daar is spanning oor die werk saam met die heerlike besig wees van 'n baba in die huis.

Lorraine is besig met ma se woonstel en Roxanne skryf matriek eksamen en die spanning kan maar hoog loop. Julle is so in my gedagtes


Elma stuur nie haar gereelde weeklikse briefie en nuus nie, want haar vriendin se man is dood en sy gaan ondersteun by die begrafnis.

Adelle skryf nie want sy het 'n operasie gehad. Ek dink aan jou Adelle.

Ina is siek en al die mails wat ek stuur kom terug met daardie boodskap. Ek weet nie of jy die blog lees nie Ina, maar ek dink aan jou en bid vir jou.

Hoef ek meer te sê?

Maar Elma het vir my die mooi mail gestuur en ek deel dit graag met julle almal.

One day a mother died. And on that clear, cold morning, in the warmth of her bedroom, the daughter was struck with the pain of learning that sometimes there isn't any more. No more hugs, no more lucky moments to celebrate together, no more phone calls just to chat, No more "just one minute." Sometimes, what we care about the most goes away. never to return before we can say good-bye, Say "I Love You." So while we have it . . it's best we love it . . And care for it and fix it when it's broken and take good care of it when it's sick. This is true for marriage .... and friendships .. And children with bad report cards; And dogs with bad hips; And aging parents and grandparents We keep them because they are worth it, Because we cherish them! Some things we keep -- like a best friend who moved away or a classmate we grew up with. There are just some things that make us happy, No matter what. Life is important, and so are the people we know . And so, we keep them close!

DJ het eenkeer 'n mail gestuur wat sê "if the Devil can't make you bad, he will make you busy". Soms moet ons maar net "time out" neem, want dit kom nie na ons toe nie, gaan sit en kontak maak en iemand se hand vat, dan is die pad nie so moeilik en alleen nie.

Lief julle almal

Wednesday, September 19, 2007

Einde beteken 'n nuwe begin

Ek het die week die mooiste mail van Niël ontvang oor die lente in Johannesburg. Te midde van al die beton en teer en taxis en toeters, staan die bome die stad vol. Stil getuies van baie dinge oor 'n paar honderd jaar. En nes mens dink die bome is dood, dan is daar die wonderlike bewyse van lewe in bloeisels en botsels. Ja seunskind, dit laat mens weet dat Vader onveranderd is en dat Hy oor die kleinste dingetjie beheer het en altyd teenwoordig is. Wat ons ookal doen.


Dinge kom tot 'n einde Ek het so paar voorbeelde
My Dee kat het weereens my nuwe skoene opgeeët. Dis nie die eerste keer dat ek 'n paar skoene met rubber sole so weggooi nie. Die eerste paar het dit nie eers uit die inkopiesak gemaak nie. Dee het dit sommer binne in die sak gaan stukkend byt.

Ek het nou 'n besluit geneem dat rubber skoene nie meer 'n opsie is nie. Ek het die seeskoene wat in elk geval die sand baie beter buite hou. En Dee eet hulle nie.

My Weeping Union het dit toe nie gemaak nie en hieroor is my hart regtig seer.

Maar toe kry ek twee mooi pienk rose persent en toe ek die knoppe afbreek vir droog, sien ek die uitloopsels. Sou ek uiteindelik 'n pienk roosboom aan die groei kon kry? Of 'n patat?

Kyk hoe gaan die son onder oor die see hier in Abu Dhabi. Ja ouens, dit is see. Die woestyn uitgawe van see het nie branders nie, maar BAIE meer sout!
Elke dag kom tot 'n einde, maar dit beteken ook dat 'n nuwe dag gaan begin. en met elke nuwe dag kom die geleentheid om nie gister se foute te herhaal nie. Daar is dae wanneer ek voel... "sak son, sak!!!" Ek doen my bes dat die son nie opkom oor nog so dag nie. Is dit wat die Skrif sê: '"Moenie laat die son sak oor ons verskille nie?"

Lief julle almal

Sunday, August 26, 2007

Snorkel en wonderlike dinge

Ons klim uit die kar daar waar die sand begin en dis vrekwarm. Ek is so half spyt ek het nie die Kia om soos die ander vier by vier's tot teen die water te ry nie nie en toe onthou ek ek het in elk geval vasgesit met die Kia ook... so... dapper en stapper deur die sand met die nuwe seeskoene aan. Die liedjie van die sonbrilletjies en sonbrandolie en allerhande snaakse goedjies .... om mee te snorkel, draai in my kop. Ek het my snorkel en die bril en 'n "kick board" vir outjies van drie... en my kamera. Ek sit die snorkel in my mond en wonder hoe hou ek dit nou bo die water, toe sien ek Amelia sin sit aan die bril.. en toe verstaan ek waarvoor die rubber lissies is.
Ek kyk die see so en loop die kniehoogte branders in... hoe erg kan dit nou wees... en word van my voete afgeslaan. Ek stoei regop en word weer omgeslaan, skuur my knie nerfaf teen die rotse op die bodem, spartel regop en word weer omgeslaan. My oë brand soos vuur en ek dog... laat ek die bril opsit. Dit voel of iemand 'n pistool teen my kop druk waar die snorkel vassit. Ek verstel dit en probeer weer... daar is water in die bril... stel weer stywer. Sandra is al 'n end weg, maar ek kom nie deur die bababranders nie... my hene en kyk hoe ver lê Snoopy Eiland!!
Uiteindelik kry ek my lê op die "kick board" en begin skop.... die eiland kom nader maar dit voel of ek in die middel van die see is, ver van land van alle kante. Ek sien nie vir Amelia en Sandra nie.
Ek sit die bril op om uit te toets, maar dit stoom toe... ek het gehoor ek moet dit met seewater uitspoel en maak so.... byt die snorkel tussen my tande vas en sit my gesig in die water... ek stik my snorkel vol water toe ek sien ek is bo op die koraalrif met die mees ongelooflike tonele .... en afgronde....onder my. Ek blaas die water uit die snorkel en sukkel met die kamera, mik so in die algemene rigting van die vissies terwyl ek my balans op die rubber dingetjie probeer hou, die snorkel tussen my tande vasbyt EN my mond toehou.
Die tonele onder my is onbeskryflik. Meeste van die tyd skarrel die visse weg vir die klik van die kamera en natuurlik my gespartel... maar wow....wow..... wow....!!! Ek soek vir Sandra en Amelia en skree vir hulle daar is visse en hulle knik net hulle koppe... klaar gesien.
Sandra skree terug 'n ou sê daar is 'n seeslang as ek 'n foto wil neem. Ek skree "nee wat... baie dankie" terug en dink hoe goed dit is dat ek die seeskoene aan het en wonder of die geel rubber "kick board" my gewig sal dra. Net vir ingeval mens vinnig uit die pad moet kom...
Ek kan nie sê ek kan snorkel nie maar ek is so baie bly ek het nie opgegee en hierdie ongelooflike belewenis gemis nie. Ons het Snoopy eiland bereik. Hier stap Amelia ewe doelgerig om aan Snoopy te raak.


Ek staan daar op die eiland... mens kan nie sit nie, die rotse is SKERP... en ek dink hoe groot is ons God. As mens so bo op die branders dryf, het jy geen idee van die wonder wêreld reg onder nie. Hy ontsien nie die geringste detail nie. So baie keer wil mens handdoek ingooi oor die moeilikhede in die lewe wat mens van jou voete afslaan, die hartseer en pyn , maar ons Vader weet wat Hy vir ons beplan... Ons het geen idee van die heerlikhede wat vir ons wag as ons hierdie pad loop soos Hy van ons vra nie.


Die uur wat ons aanvanklik beplan het om in die water te spandeer... word amper twee ure. Ons wil terug hotel toe en gaan stort en aantrek en by 'n deftige hotel gaan aandete eet, maar oppad terug besluit ons die Hilton, waar ons tuis is, is heeltemal goed genoeg vir aandete. Ons is behoorlik vodde.. en Sandra sê... " wat van "room service" julle ouens?

Waardeer hierdie foto's ouens. Dit het nie maklik gekom nie.

Lief vir julle almal








Thursday, August 9, 2007

Belê in mense

Hallo almal,


Toe ek 5 jaar gelede hier gekom het, was een van die moeilikste dinge vir my om skielik binneshuis te wees. Ek het in Junie hier aangeland, vol somer geslaan en baie gou besef ek kan nie buite leef soos ons gewoond is om in Suid Afrika te doen nie. Nie in die somer nie.... Die enigste ding wat ek kon doen, was om so gou moontlik vir my plante te gaan koop.Ek kan lang stories oor my plante vertel, maar die mooiste van almal was 'n "weeping union". Almal het opmerkings gemaak oor hom. Toe begin die katte sy blare eet.... verlede jaar Desember, het ek besluit om die plant in "pleegsorg" te plaas omdat hy so mishandel word. So sit ek hom buite op die balkonnetjietjie...tjie... wat ek daarmee wil sê is dat ek nou nie eintlik op my stukkie balkon kan kuier nie.... toe vergeet ek van hom.


Ek onthou nou die dag met 'n skok van my plant en kyk net hoe lyk hy nou!!!!!






Die res van my plante lyk nie so nie... sien?

Dit het my laat dink aan so baie Suid Afrikaners wat nou oral oorsee is en die enigste manier waarop ons met ons mense en geliefdes en vriende kan kontak hou, is met email en sms en nou ook hierdie wonderlike blog ding. Soos ek met my plant gedoen het, raak ons mense wat hulle families verlaat soms vergete en dan gebeur hierdie ding wat met my plant gebeur het, met ons binnestes. Ons raak net belangrik vir onsself en vergeet dat sonder water (kontak) gaan die verhouding dood al is ons hoe lief vir die plant (persoon). Soms hoef mens nie eers in die buiteland te wees nie. Mense woon in dieselfde stad en maak nie kontak met mekaar nie. Ek het nou die ander dag met 'n pa gepraat wat sê sy seun het tweejaar laas met hom gepraat....


Ek lees vanoggend hierdie stukkie waarheid raak. Dis deur Rick Warren geskryf:



"You’ve probably heard the expression -- “You can’t take it with you”—but the Bible says you can send it on ahead, by investing in people! The Bible teaches, “By doing this they will be storing up real treasure for themselves in heaven—it is the only safe investment for eternity! And they will be living a fruitful Christian life down here as well.” (1 Timothy 6:19, LB)


Ek weet nie of julle dit raaklees nie... maar ek sien as ons in mekaar belê maak ons vir ons 'n skat in die Hemel bymekaar...






Terwyl die mail nou so op 'n ernstige trant is, sluit ek 'n paar foto's in van die baie geharde palms wat nou 'n knou kry in die ongelooflike hitte wat ons hier beleef. Dit herhinner my aan die swaar wat ook soms sy merk op ons los.
En toe sien ek hierdie bome raak... die blare is, anders as wat mens van plante wat hier in die woestyn oorleef verwag, nie hard en grof nie, maar wonderlik sag. Mens kry sulke mense ook... Watter storie sou mens oor hulle kon vertel?


My "weeping union" is nou in intensiewe sorg. Ek sal julle op hoogte hou van sy vordering. Dalk sal hy met die ekstra kontak en liefde dit tog maak.


Wees goed vir mekaar en moenie kontak "lig" ag nie.