Showing posts with label Charmaine. Show all posts
Showing posts with label Charmaine. Show all posts

Friday, January 11, 2008

Gold class

Mens kan so meer af as toe mensself bederf met 'n fliek in "gold class" en dan op die heerlike gemaklike stoel aan die slaap raak en 'n stuk van die fliek mis. Die kaartjies is Dhs100 stuk en Niël vra of dit 'n ete insluit... :-) nee, maar die kelner kom neem mens se bestelling vir eetgoed en kom bedien dit by die sitplek. Ons het gereken om nazo's met kaassous te eet, maar hulle het spesiaal vir gold class hierdie bord met nie net nazo's en kaas nie, maar ook tamatie en advokado en allerhande ander lekker goedjies wat mens nie in die donker kan sien of identifiseer nie, behalwe as mens perongeluk 'n chilli raakbyt. :-o Vir my persoonlik is dit 'n groot luukse maar groot mors van geld want ek KANNIE my oë oophou as ek eers op hierdie sagte seemsleer stoel my sit-lê gekry het nie.

Friday, January 4, 2008

Oujaarsdag in Abu Dhabi

Ek en Niël besluit toe om die oujaar rustig alleen saam af te sluit
en so is ons na dieselfde restaurant as waar ek en jy verlede jaar was Riza... die Royal Orchid. Die restaurant bedien Thai-, Chinese-, en Mongolian kosse, maar vir Kersdag en Nuwe jaar het hulle 'n buffet wat so iets van alles insluit.
Ons kon kies tussen alkohol vrye wit wyn en rooi wyn maar toe kom sê hulle vir ons hulle is uit witwyn. (Nou moet ek eers 'n nuwejaarsdag storie so tussenin gooi.... die mense aan die tafel langs ons sin by die Meat and Co in Dubai, waar ons 'n laat middagete gaan eet het op nuwejaarsdag, bestel "three cheeses" bord saam met koffie en die kelner, 'n Suid Afrikaanse swart man uit Johannesburg, sê vir die mense " no, don't order the three cheeses because we only have two cheeses left") en hoe klink tempura groente en chilli prawns, mango slaai en springrolls, of gekrummelde hoenderborsie fillet?
Dan eend met lietjies en tender loin met vars groenpepersous, of hoender met gemmer en hamour... dis vis.... met so soet suur degie.... bedien op "fried rice" of gestoomde witrys. Daar was ook gestoomde groente en die wonderlikste "crisp spinach". (Dis 'n resep wat ek graag sou wou hê.)
En dan eksotiese vrugte en mango mouse, dadelrolletjies met sjokolade sous! Iemand al ooit Thai jellie geproe? Baie eienaardige stukkies deurskynende jellie wat saam met vrugte in so waterige, maar baie lekker sousie, dryf. Ek hoef nie te sê ons het eintlik bietjie te veel geeët nie nê?
Ons besluit dus om nie so dadelik huis toe te gaan nie en gaan maak 'n draai by die pretpark by Marina mall. Ons sien sommer dadelik geleenthied om vanuit die groot wiel dalkies fotos van Abu Dhabi te neem... waarvoor my kamera eintlik te basies is.
Niël se foto's is bietjie beter, maar kyk net die mall, Abu Dhabi cornish... die Breakwater cafe en ver op die horison die Emirates Palace hotel.... maak sulke skrefies oë. Ons het ook spookasem geeët, ek weet, op ons vol mae, maar mens kan mos nie "rides" doen soos by die Bloemfonteinse skou uit my skooldae... en nie spookasem eet nie. Baie lekker, vol, taai en opwindende afsluiting van die jaar 2007.

Wednesday, December 26, 2007

Niël is hier!!!

Ek het Niël gister op die lughawe gaan haal en die vliegtuig was nie te laat nie. Niël was maar taamlik vodde en het net gebad en toe gesê ons moet maar gaan inkopies doen en speel, want as hy aan die slaap raak kry ek hom nie weer wakker nie. So is ons twee Al Whada mall toe. Riza, die mall is nou so mooi, dalk sal hy Marina mall nou top in jou aansien. En Wiehann, jy moet kom kyk.
Elke mall het nou een van hierdie reuse kersbome. Niël is verdwerg aan die onderpunt van die boom... kyk mooi.
By een van die "allerhande stuff" winkels, staan hierdie ou butler. Niël haal 'n brosjure uit die skinkbord en die butler begin so bewe... hy sit toe sommer die brosjure weer terug... ek het so gelag.
Ons het bietjie kersinkopies gedoen en toe huis toe gekom en terwyl Niël geskenke toedraai, het ek aandete gemaak.


Ons het by Sandra se huis Nativity story gaan kyk. Dis 'n wonderlike fliek wat oukersaand baie spesiaal gemaak het. Marine en Emily was ook by ons en die klein meis het soos altyd, vir groot pret gesorg. Welkom seunskind! Dis lekker om jou hier te hê.

Sunday, December 23, 2007

Kameel storie vir kameelland blog

Daar is seker baie nuwe dinge wat mens kan doen in die land en wat ons nog nie uitgevind het nie, maar ons het nou die dag in Al Ain agter die kameel souk bordjies aangery en iets gedoen wat ons nog nie voorheen gedoen het nie. Die oomblik toe ons stilhou, is daar 'n Arabier of iets langs my kar en groet met die hand en beduie in Arabies en met die hande dat hy sal wys... en die volgende oomblik neem hy die kamera uit my hande en daar tou ons drie agter die Arabier aan. Ek voor, want hy het my kamera en dan Annie en Sandra. Sandra neem nog foto's tussenin en vra waar gaan ek heen...? ek weet nie, ek loop agter my kamera aan.Die ou loop om die kameelhokke en beduie van "baby one"... ek sien die ou babatjie by sy/haar mamma lê.

Die ou beduie ek moet staan en mik met die kamera... dan halt hy en die volgende oomblik het ek die lap hoed ding op my kop. Te laat om te kommer oor kruipende gediertes wat in die voue mag skuil.. ek probeer glimlag.


Annie kom by en die ander gids plak sy doekhoed op haar kop. Dit lyk of sy onder die kopdoek wil uitsmelt :-).

Nou is daar twee van die gidse, maar ek neem beheer van my kamera en neem die twee vriendelike kamele van Saudi af. So sê die gids, maar op 'n stadium beduie hy weer na die hokke en die kamele kom van Oman, of Kuwait.. die ander gids sê vir my... Saudi. Maar die punt is, die twee het nader gekom en toegelaat dat ons aan hulle raak. Hulle het die sagste neuse en mooiste oë..


Daar is ook hokke vol baie jong kamele. Die jonges begin verkoop vir Dhs 2000 en dan gaan dit op van Dhs 5000 vir 'n volwasse kameel tot 3 miljoen. Ek dink nie mens koop maklik laasgenoemde by die souk nie, maar wie weet. Die gidse kos ons toe Dhs 80 saam... ai tog, sal ek nooit leer nie.

Sunday, November 18, 2007

Roomys vir ontbyt

As julle wonder of ek lekker kuier, ja, ek doen. Mens kan mos nie kla as jy vir jou verjaarsdag 'n lekker Wimpy ontbyt kan eet en Wimpy koffie drink...sommer 'n groot koppie vol ..en dan roomys kry vir 'n "geluk met jou verjaarsdag" nie.
Kyk ek deel darem mooi met Elriza ook. My verjaarsdag het Sondag al begin met 'n lekker ete saam met die familie.

Hier is ma en Elriza,
en Elriza saam met my ma se niggie Elizabeth, wat net so agt of nege jaar ouer as ek is en wat ek presies 25 jaar laas gesien het.

Niel bekyk die pragtig gedekte tafel. Dit was so heerlike feestelike ete. Dankie so baie Lorraine en Angela vir al die reelings en die groot bederf. Dis heerlik om na vyf jaar weer 'n verjaarsdag by die huis te vier.

Ek het wonderlike geskenke gekry... iets vir die siel... musiek, 'n gedig, 'n boek, en dan vir die plesier... sjokolade en nougat... en vir die lyf, heerlike rome, bederf sjampoo en alles... en dan die twee goetertjies... hulle wou eintlik net mekaar se strikke afbyt. Ek sien so uit om hulle huis toe te bring, maar die veearts se eers teen einde Februarie volgende jaar. Dan is al die ente en toetse afgehandel. Ai, hoe gaan ek uithou tot dan? Riza is baie bly.

Tuesday, September 18, 2007

Die rus is elders.


Een van die belangrikste lesse wat ek seker die laaste paar jaar van my lewe geleer het, is om tevrede te wees met waar ek is en wat ek het. Dit neem vreeslik druk af om nie gedurig te dink dat elders beter is of eendag as ek dit of dat bereik het of op hierdie of daardie plek is, sal dit beter wees nie.
Die Ski world in die Emirates mall in Dubai, het die gedagtes weer geroer... mens kan seker sê "roer "as die Engelse kan sê "stir "nê? Om by die ski world in te gaan, moet mens uit die aard van die saak baie warm klere aantrek. Dis nogals erg om die klere te kry, want die ou agter die toonbank loer so van bo na onder en dan kom hy terug met die groottes.... sien mense jou as groot of klein of medium of ekstra groot!! En mens stry maar niks. Jy vat en trek aan...
Dan stap mens die skemer sneeu wêreld in en sien alles van 'n sneebedekte 'n denneboompie
'n igloo en 'n klein eskimo... ek is seker ek ken haar

die karretjies/stoele wat die skiërs teen die sneeuhange opneem tot doer bo waarvandaan klein en groot en ervare en onervare kan ski... in die middel van Dubai... in 'n mall. Hoe amazings is dit!!!Of soos Nelmari met die ski boards teen woeste spoed afgly ondertoe. Nee, ek het nie haar uitnodiging om saam te gaan aangeneem nie, want daar is 'n ouderdom vir alles... dink ek sal julle met my saamstem. Dan sien ek die warm sagte lig van die restaurante aan die een kant van die ski world en dink... dis so bibberend en skemerblou yskoud hier binne, maar sommer netnou sal dit beter wees en kan ek lekker warm koffie daar buite drink. En van die mense wat met hulle neuse plat teen die vensters staan en hulle mag dalk dink... "wow, wat 'n wonder wêreld van pret en sneeubal gooi... Ek wens ek kan daar wees. .."

En ek besef net weer hoe belangrik dit is om gelukkig te wees op hierdie einste oomblik, in hierdie einste omstandighede. Gryp die oomblik... elke oomblik. Geluk is nou.

Lief julle

Sunday, August 26, 2007

Snorkel en wonderlike dinge

Ons klim uit die kar daar waar die sand begin en dis vrekwarm. Ek is so half spyt ek het nie die Kia om soos die ander vier by vier's tot teen die water te ry nie nie en toe onthou ek ek het in elk geval vasgesit met die Kia ook... so... dapper en stapper deur die sand met die nuwe seeskoene aan. Die liedjie van die sonbrilletjies en sonbrandolie en allerhande snaakse goedjies .... om mee te snorkel, draai in my kop. Ek het my snorkel en die bril en 'n "kick board" vir outjies van drie... en my kamera. Ek sit die snorkel in my mond en wonder hoe hou ek dit nou bo die water, toe sien ek Amelia sin sit aan die bril.. en toe verstaan ek waarvoor die rubber lissies is.
Ek kyk die see so en loop die kniehoogte branders in... hoe erg kan dit nou wees... en word van my voete afgeslaan. Ek stoei regop en word weer omgeslaan, skuur my knie nerfaf teen die rotse op die bodem, spartel regop en word weer omgeslaan. My oë brand soos vuur en ek dog... laat ek die bril opsit. Dit voel of iemand 'n pistool teen my kop druk waar die snorkel vassit. Ek verstel dit en probeer weer... daar is water in die bril... stel weer stywer. Sandra is al 'n end weg, maar ek kom nie deur die bababranders nie... my hene en kyk hoe ver lê Snoopy Eiland!!
Uiteindelik kry ek my lê op die "kick board" en begin skop.... die eiland kom nader maar dit voel of ek in die middel van die see is, ver van land van alle kante. Ek sien nie vir Amelia en Sandra nie.
Ek sit die bril op om uit te toets, maar dit stoom toe... ek het gehoor ek moet dit met seewater uitspoel en maak so.... byt die snorkel tussen my tande vas en sit my gesig in die water... ek stik my snorkel vol water toe ek sien ek is bo op die koraalrif met die mees ongelooflike tonele .... en afgronde....onder my. Ek blaas die water uit die snorkel en sukkel met die kamera, mik so in die algemene rigting van die vissies terwyl ek my balans op die rubber dingetjie probeer hou, die snorkel tussen my tande vasbyt EN my mond toehou.
Die tonele onder my is onbeskryflik. Meeste van die tyd skarrel die visse weg vir die klik van die kamera en natuurlik my gespartel... maar wow....wow..... wow....!!! Ek soek vir Sandra en Amelia en skree vir hulle daar is visse en hulle knik net hulle koppe... klaar gesien.
Sandra skree terug 'n ou sê daar is 'n seeslang as ek 'n foto wil neem. Ek skree "nee wat... baie dankie" terug en dink hoe goed dit is dat ek die seeskoene aan het en wonder of die geel rubber "kick board" my gewig sal dra. Net vir ingeval mens vinnig uit die pad moet kom...
Ek kan nie sê ek kan snorkel nie maar ek is so baie bly ek het nie opgegee en hierdie ongelooflike belewenis gemis nie. Ons het Snoopy eiland bereik. Hier stap Amelia ewe doelgerig om aan Snoopy te raak.


Ek staan daar op die eiland... mens kan nie sit nie, die rotse is SKERP... en ek dink hoe groot is ons God. As mens so bo op die branders dryf, het jy geen idee van die wonder wêreld reg onder nie. Hy ontsien nie die geringste detail nie. So baie keer wil mens handdoek ingooi oor die moeilikhede in die lewe wat mens van jou voete afslaan, die hartseer en pyn , maar ons Vader weet wat Hy vir ons beplan... Ons het geen idee van die heerlikhede wat vir ons wag as ons hierdie pad loop soos Hy van ons vra nie.


Die uur wat ons aanvanklik beplan het om in die water te spandeer... word amper twee ure. Ons wil terug hotel toe en gaan stort en aantrek en by 'n deftige hotel gaan aandete eet, maar oppad terug besluit ons die Hilton, waar ons tuis is, is heeltemal goed genoeg vir aandete. Ons is behoorlik vodde.. en Sandra sê... " wat van "room service" julle ouens?

Waardeer hierdie foto's ouens. Dit het nie maklik gekom nie.

Lief vir julle almal








Saturday, August 4, 2007

Oud en nuut

Liewe almal,



Ek het verlede keer vertel van Le Meridien en hoe bang ek is hulle besluit om te sloop. Die een ou hotel waarvan ek vertel het en wat nou gesloop is, is die Khalidya Palace. Dit was een van Wiehann se gunsteling plekke.
Hier lê die man heerlik in die son. Die grasdakkies was vir my so mooi en soos mens in die flieks sien, het die kelners bestellings kom neem vir eet- en drinkgoed. Die paleis is nou iets van die verlede, maar hier neem Wiehann foto's van Abu Dhabi mall. Dis nuut... die mall is sowat 5 jaar oud.

Die foto's wat Wiehann neem is van die straatkant maar aan die seekant van die mall het mens die pragtigste uitsig oor die swembad en strand van die Beach Rotana Hotel wat aaneen loop met die mall. Mens moet "ongelukkig" by 'n restaurant gaan sit om foto's te neem van hierdie wonderlike uitsig. Soos die goue koek by die Emirates Palace, moet mens so af en toe gaan cinnabons eet. Dis soos iemand eenkeer gesê het... "evil", maar o so lekker!!

Ek en Sandra deel 'n minibon. Dit bly ongeveer drie maande op mens se heupe. Ek het vir die res van die dag water gedrink om die soet af en deurgesluk te kry, maar dis 'n groot MOET proe.
Nog 'n ou plek waar ek en die seuns graag kuier, is die Al Dhafra restaurant.

Die foto van Wiehann is binne die restaurant geneem. Kyk die kenmerkende palmblaarmure. Die kos is heerlik en ek en Wiehnn kan ook sê moenie die kwartels eet nie en hou verby die oranje stuff op die poeding tafel, maar die Uhm Ali is HEERLIK. Dis 'n Arabiese brood poeding en al eet ek net 'n teelepel vol, skip ek dit nooit.

Toe ek 50 geword het, is hierdie ou foto van my en Riza en Wiehann geneem. Kyk hoe lyk dieselfde hoekie in die sitkamer nou.

Ek het die nuwe foto gisteraand geneem. Ek kan nie glo hoe baie die plant gegroei het in die twee jaar nie. Een van die dae sal ek van Vicky hulle se "duin in die huis" moet gaan haal om my "boom" te plant.