Showing posts with label Niel. Show all posts
Showing posts with label Niel. Show all posts

Thursday, May 8, 2008

Niël se terugvoer

Die aand na die gradeplegtigheid het ons by Moyo gaan eet. As ek nou oulik was met die fotonemery, kon ek daaraan gedink het om foto's van die restaurant te neem om met julle te deel... maar ek dink altyd agterna eers daaraan.

Die restaurant het 'n Afrika atmosfeer met heerlike potjie kos, baie goeie gebraaide vis, groente soos groenbone, patats en soetwortels. Dan ook malvapoeding en roomys, cream caramel en sjokolademoes... baie lekker. Ek sou nogal nie twintig of dertig jaar terug gesê het "ons het na goeie Afrika musiek geluister" nie, maar ons het. Daar is ook jong meisies wat Afrika danse uitvoer.
Mens kan 'n kombers kry om oor jou skouers te hang vir die koue en ook 'n geverfde patroon op die wang of voorkop.
Die aand was aan Niël opgedra en in sy toespraak het hy gesê dat hy vir die eerste keer van hy begin swot het na hy skool verlaat het, besef het wat die waarde van 'n graad is. Hy neem ter harte dat die Kanselier sê die graad is nie vir jou eie eer of om hoogmoedig oor te raak nie, maar jou instaat te stel om in diens te wees in die omgewing waarin hy hom bevind. Niël is positief geinspireer deur die mense wat nooit ophou leer nie en voel dat hy volgende jaar vir sy Meestergraad sal inskryf...net sodat hy weer deel kan wees van so spesiale seremonie.... :-) en miskien sal hy dan 'n pak klere dra, maar miskien ook nie. Hy het weereens sy hoed gelig vir die ondersteuning wat hy ontvang het... dalk sal hy in sy kommentaar in sy kleurvolle taal vertel wat hy daardie laaste dag ervaar het. Nogmaals baie geluk vir die groot vasbyt. Dis was alles die moeite werd. Die lewenslesse geleer is net soveel werd as die graad. Knap gedaan!

Monday, May 5, 2008

Niel se groot dag!! Baie geluk seun!

Ek het met die grootste plesier Suid Afrika toe gegaan om Niel se gradeplegtigheid te gaan bywoon en sooo bly ek het. Ek was nie te verbaas dat Niel nie 'n pak klere aangehad het nie, want dit het ook so gegaan met die matriekafskeid. Die foto is voor die plegtigheid geneem by Unisa se wapen en teen die agtergrond van die Voortrekker Monument by Klapperkop en ai, het dit darem herinneringe teruggebring..... Terwyl ons almal ons sit kry het, het ons na wonderlike sterk klanke van die pyporrel geluister wat ook die prosessie van Akademici ingelei het. Baie indrukwekkend... ek het hoendervleis gehad. Niel se trotse oomblik breek ook uiteindelik aan. Dit was verseker nie 'n maklike aantal jare vir Niel nie, maar die meeste van die studente van Unisa studeer deeltyds onder baie moeilike omstandighede tussen werk en kinders grootmaak. Die kanselier maak spesiaal melding van die feit en bring ere aan veral die baie ma's met die volle verantwoordelikheid van 'n huishouding. Aan die einde van die seremonie maan die Kanselier die graduante om nederig te bly en dit wat hulle geleer het in diens van die gemeenskap waarvan hulle deel is, aan te wend. Daar is onder andere ook vyf doktorsgrade en 'n aantal Meestersgrade toegeken. Tenspyte van die presiesheid van 'n baie formele akademiese plegtigheid,vra die Kanselier aan die einde van die aand dat die studente hulle hoede lig in erkenning aan ouers en familie wat finansieel en emosionele ondersteuning gebied het..... en ons waai terug in trotse erkenning. So gepaste afsluiting vir 'n baie besonderese aand. Ek vertel in my volgende blog van Niel se ervaring van die geleentheid

Saturday, March 22, 2008

Die storie van wag

Toe Niël Desember hier gekuier het, het hy 'n paar aande so op die mat gesit en teken met pastelle en verf met akriel. Dit het my laat dink aan die matriek portefeulje vir die kunseksamen toe jy ook so op die mat die een ding na die ander sit en teken en opskeur en weer teken het. Die prent van die souk is met pastelle gedoen en het ook amper in die asblik beland...
Nie ek nie, Niël. Die ander prent is Ragab wat by die venster met die rooi tou sit en wag dat Joshua Jerigo moet kom verower en haar wegneem uit haar lewe van sonde en vernedering. Die prente het lank gelê want julle weet mos hoe kan mens soms planne maak om iets te doen en dan nie daarby uitkom nie.
Maar ek het dit laat raam en kyk hoe mooi... toe kom die volgende probleem... waar gaan ek hulle hang. Voor ek by ophang van die prente kon uitkom, moes ek eers 'n ander sakie afhandel. Ek dink al 'n hele ruk aan 'n kas vir al die Kindergroep goeters, want elke Vrydag en Maandagaand voor kindergroep soek ek deur drie verskillende sakke en die laaie in die sitkamer en die boekrak in die eetkamer en die rakkie in die studeerkamer om alles bymekaar te kry. Toe begin ek 'n kas soek... en daar is 'n prentjie in my kop, maar die kas om die prentjie te pas ontwyk my. Eie aan my aard het ek ongeduldig begin voel en allerhande opsies oorweeg en myself daarmee probeer versoen, maar uiteindelik tog die wilde perde van iets dadelik te wil hê onder beheer gekry en gewag. En ek is so bly, want toe ek verlede naweek by die stoor naby Mina mall kom, waar ek baie van my houtmeubels gekoop het, sien ek dadelik die kas raak en die prentjie pas.
Toe moes ek wag dat die kas eergister agfelewer word, maar toe die kas op sy plek staan, kry die prente ook sommer plek. Gedink ek deel dit met julle. Baie dankie Niël, die prente lyk pragtig.

Wednesday, January 23, 2008

Bennihana

Nog 'n baie goeie "eet ervaring" is die Benihana restaurant waar hulle in Japanese styl die kosse op die warm plaat voor mens berei. Dis so heerlike gesonde manier van eet en geen gewonder oor hoe die kosse berei of gegeur word nie. Ons besoek die restaurant meer gereeld want die kos is regtig heerlik.
Hulle bedien eers Japanese gebraaide -uie -sop. Dan 'n slaai met 'n gemmersousie. Daarna prawns wat voor mens se oë van grys na pienk kleur en wat die sjef met groot vaardigheid skoonmaak en sny. Daarna word elkeen se voorkeure soos volgens bestelling voorberei. Vis of kreef vir party en dan steaks vir ander.
Sommige snitte is rump en ander sirloin maar die kok weet presies wat wie sin is en kry die medium of medium well ook baie goed reg, net soos mens daarvan hou. Myne het 'n teryaki sousie en is regtig vingerlek lekker. Die drankies is ook baie interessant. Warm ryswyn,... dit klink altyd vir my bietjie verdag... en Japanese ystee wat groentee en lemmetjie is, of net gewone coke en sprite. Die sjefs is baie vaardig met die mes en is nie Japanese nie, maar Fillipyne... en hy spot nogal met homself daaroor en sê dat hy dus geregtig is op foute maak.
Op die foto is Niël besig om 'n stukkie omelet in sy mond te vang... en ek probeer 'n foto neem... dit het nie gewerk nie... die foto bedoel ek.... en ook nie die vang nie... James en William het hulle kossies raakgevang, maar myne het op my bril beland. Gelukkig het niemand 'n foto daarvan geneem nie en gelukkig gooi die ou nie heeltyd kos rond nie. Mens kan rustig in jou eie tyd die kos met stokkies eet. As die rekening uiteindelik kom, is daar meestal twee ure verby. Hierdie ete was om vir Niël totsiens te sê en vir Niël en James geluk te wens met hulle grade. Maar enige verskoning om by die restaurant te eet is 'n goeie een.

Tuesday, January 15, 2008

Die Reënboog sheikh se motormuseum

Vyf en 'n bietjie jare terug, was ons eenmaal by die museum so ent buite Abu Dhabi op 'n moeilike plek waarheen mens maklik kan verdwaal... Ons was daar toe Annie en Corli hier was en ek het my so verstom aan al die veranderinge en die motors daar dat ek Niël net moes neem. Ons het in 'n sandstorm ingery wat ook nogal 'n ervaring was en ek moes mooi ry om seker te maak ek is op die regte pad.
Daar gekom... ek was so trots op myself, het ons gaan broodjies eet en die land se beroemde vrugtesap drink
in die Jeep
en ook foto's van die woestyn uit die Jeep se venster geneem.








Niël is halpad oppad na die museum deur die kameelman opgelaai. Ek het gelukkig 'n verskoning gehad waarom ek nie op die kameel kan ry nie, want ek het 'n romp aangehad. Ek kan mos nie vir die mense nee sê nie.
Hierdie swart gevaarte is 'n soort "huisie langs die water" waar ek dink die sheikh in tuisgegaan het vir visvang. Moenie die storie aan die koerante verkoop nie. Ek het dit self opgemaak, maar dit het langs die water by die hawe gestaan... daar waar die werf is waar hulle die dohws bou.





Die aardbol is 'n reuse karavaan waarin daar agt kamers en ander vertrekke is word ek vertel, maar kon dit nog nooit van binne sien nie

Die massiewe trok was die enigste voertuig wat in die piramide was toe ek die eerste keer daar was. Nou is die plek pragtig omskep in 'n baie indrukwekkende museum vir al die reënboog sheikh se voertuie. (Hy het juis sy naam gekry weens sy liefde vir kleur en ek reken voertuie.)


Hy bv eenkeer sewe Mercedes'e by sy vrou gekry vir sy verjaarsdag in sewe verskillende kleure, spesiaal vir die Sheikh gemaak.


Tot die sitplekke is die kleur van die motor.


Die agtste motor is in al die ander sewe kleure.



Voor die deur van die museum staan nog 'n Mercedes op hierdie WIELE... En ek dink mens kan seker diep in die woestyn inry met die motor. Ek het so een nodig want 'n vier by vier kry my nie deur die sand nie.Toe ek en Niël so halfpad deur die museum is kom se die ou wat verantwoordelik is om die motors skoon te hou dat die museum eintlik toe is weens die sandstorm wat woed. Ons moes onderdeur die staaldeur kruip, maar die glasdeur was oop... ek vra toe maar mooi ekskuus en hy sê dis reg, ons kan maar klaarkyk... ek is bly ons het nie verniet gery nie. Dit sou 'n groot teleurstelling wees.



Wat dink julle van hierdie besienswaardigheid? Wiehann, Niël is oortuig dat jy verseker die plek moet kom sien.... ek sien uit om dit vir jou te gaan wys. En ek dink ek sal die plek weer kry.

Friday, January 11, 2008

Gold class

Mens kan so meer af as toe mensself bederf met 'n fliek in "gold class" en dan op die heerlike gemaklike stoel aan die slaap raak en 'n stuk van die fliek mis. Die kaartjies is Dhs100 stuk en Niël vra of dit 'n ete insluit... :-) nee, maar die kelner kom neem mens se bestelling vir eetgoed en kom bedien dit by die sitplek. Ons het gereken om nazo's met kaassous te eet, maar hulle het spesiaal vir gold class hierdie bord met nie net nazo's en kaas nie, maar ook tamatie en advokado en allerhande ander lekker goedjies wat mens nie in die donker kan sien of identifiseer nie, behalwe as mens perongeluk 'n chilli raakbyt. :-o Vir my persoonlik is dit 'n groot luukse maar groot mors van geld want ek KANNIE my oë oophou as ek eers op hierdie sagte seemsleer stoel my sit-lê gekry het nie.

Wednesday, January 9, 2008

Die Moskee

Van ek hier in Abu Dhabi gekom het.... en lank voor dit, was hulle besig om aan die moskee... die vierde grootste in die wêreld en wat die naam van die vorige Shiekh, Zayed bin Sultan Al Nahyan dra, te bou en ek het baie dae gewonder wat vat so lank.

In hierdie tye sal mens 'n konstruksie perseel sien die een dag en 'n maand of so later, staan daar 'n gebou. Toe vind ons uit dat daar nou besoekers toegelaat word en ons spring in ons sheilas. Ons moet lang mou lang rokke/rompe dra en al ons hare moet bedek wees en dan natuurlik kaalvoet... Maar dis reg. Niël was net so opgewonde om die moskee van nader te gaan bekyk, maar jinne ouens, niks kon ons voorberei op wat vir ons gewag het nie.

Hierdie is die baie indrukwekkende ingang en geen manier om 'n foto te neem wat alles inpas nie. Elke sentimeter van die moskee is met marmer bedek.

Daar is marmer blomme ingelê in die mosaïek en marmer op die vloere... of die binnehof dan.

Daar is ook reliëfwerk teen die mure en hierdie pragtige pilare met die blommetjies wat in die pilaar ingelê is.

Die mat in die hoof bidlokaal, beslaan twee rugbyvelde en is die grootste ter wêreld.

Daar is 'n paar van hierdie reuse kandelare en dis heeltemal onmoontlik om dit in 'n foto vas te vang. Dit is net eenvoudig onbeskryflik.

Die houtpanele is hier en daar teen van die mure en sal dalk ook simboliek hê en die blomme wat in die houtpaneel ingelê is, is perlemoen.
In die middel van die hoofbidlokaal is kolomme pilare wat so vier vier bymekaar staan

met hierdie pragtige geel blommotief in die middel. Dis waar die ouens die Koran kan sit en lees.

Daar is ook hierdie "swembaddens" om die moskee en ek het gewonder of dit vir voetewas sou wees??

Die mense is steeds besig om die mosiëk in die binnehof te lê.

En buite is die tuine onder konstruksie. Sandra se navorsing sê dat 40,000 mense in die binnehof geakommodeer kan word en 5000 in die hoofbidlokaal... wow!! Klik op die link na Sandra se blog. Sy het 'n klomp baie interessante statistiek oor die moskee.

Die gedagtes wat by my opgekom het is dat ons as Christene nogal nie sulke kerke meer bou nie. Dawid wou so graag vir God 'n tempel bou om Hom te eer en onthou God se antwoord? Die aarde is die voetbank van sy voete. Hoe sal ons vir Hom 'n huis kan bou..... maar as ons as mense instaat is om soveel prag en praal te skep op aarde dink net hoe die stad van goud, die nuwe Jerusalem sal wees!

Monday, January 7, 2008

Piekniek in die park

Dit is Niël se laaste oggend hier in Abu Dhabi en terwyl hy regmaak om op die vliegtuig te klim later vandag, deel ek een van ons Abu Dhabi winteraande met julle. Daar is nog 'n paar stories en foto's wat ek sal plaas al is Niël dan al weer terug in Johannesburg. Ons eintlike plan was om iets te koop om te eet in die park langs die cornish en dan 'n end langs die see af te stap. Maar as mens partykeer 'n halfuur lank om en om 'n plek gery en parkeerplek gesoek het en dan vasgevang raak in verwonderling oor al die duur en mooi goeters as mens 'n toilet gaan soek in 'n soort luukse uithang winkel vir die rykes onder die woonstelblok langs Pizza hut, dan voel mens amper asof jy genoeg "fun" gehad het vir een dag.Ek het foto's geneem van hoe die son ondergaan. Kyk hoe mooi is die lug en hoe weerkaats die son se goue strale van hierdie gebou langs die cornish. Dit lyk of daar 'n vuur brand in die middel van die fontein.... en eendag as ek groot is en meer soos 'n regte fotograaf met die kamera om my nek kan loop, dan wil ek 'n kamera hê wat die waterdruppels kan vasvang. Intussen moet mens maar verbeeling ook gebruik.Niël het al ons kos mooi uitgepak en ons is reg vir die fees. Ons het toe nie langs die cornish afgestap nie, maar huis toe gegaan vir 'n lekker koppie tee en 'n mooi dvd. Lief julle almal...

Friday, January 4, 2008

Oujaarsdag in Abu Dhabi

Ek en Niël besluit toe om die oujaar rustig alleen saam af te sluit
en so is ons na dieselfde restaurant as waar ek en jy verlede jaar was Riza... die Royal Orchid. Die restaurant bedien Thai-, Chinese-, en Mongolian kosse, maar vir Kersdag en Nuwe jaar het hulle 'n buffet wat so iets van alles insluit.
Ons kon kies tussen alkohol vrye wit wyn en rooi wyn maar toe kom sê hulle vir ons hulle is uit witwyn. (Nou moet ek eers 'n nuwejaarsdag storie so tussenin gooi.... die mense aan die tafel langs ons sin by die Meat and Co in Dubai, waar ons 'n laat middagete gaan eet het op nuwejaarsdag, bestel "three cheeses" bord saam met koffie en die kelner, 'n Suid Afrikaanse swart man uit Johannesburg, sê vir die mense " no, don't order the three cheeses because we only have two cheeses left") en hoe klink tempura groente en chilli prawns, mango slaai en springrolls, of gekrummelde hoenderborsie fillet?
Dan eend met lietjies en tender loin met vars groenpepersous, of hoender met gemmer en hamour... dis vis.... met so soet suur degie.... bedien op "fried rice" of gestoomde witrys. Daar was ook gestoomde groente en die wonderlikste "crisp spinach". (Dis 'n resep wat ek graag sou wou hê.)
En dan eksotiese vrugte en mango mouse, dadelrolletjies met sjokolade sous! Iemand al ooit Thai jellie geproe? Baie eienaardige stukkies deurskynende jellie wat saam met vrugte in so waterige, maar baie lekker sousie, dryf. Ek hoef nie te sê ons het eintlik bietjie te veel geeët nie nê?
Ons besluit dus om nie so dadelik huis toe te gaan nie en gaan maak 'n draai by die pretpark by Marina mall. Ons sien sommer dadelik geleenthied om vanuit die groot wiel dalkies fotos van Abu Dhabi te neem... waarvoor my kamera eintlik te basies is.
Niël se foto's is bietjie beter, maar kyk net die mall, Abu Dhabi cornish... die Breakwater cafe en ver op die horison die Emirates Palace hotel.... maak sulke skrefies oë. Ons het ook spookasem geeët, ek weet, op ons vol mae, maar mens kan mos nie "rides" doen soos by die Bloemfonteinse skou uit my skooldae... en nie spookasem eet nie. Baie lekker, vol, taai en opwindende afsluiting van die jaar 2007.