Friday, September 28, 2007

Tavid en Beth

Die tweetjies wag vir hulle vier nuwe babatjies wat gebore is op 27 September en julle sal soos ek, moet wag vir die foto's. Lady Beth is baie groot en ongemaklik en lê lekker op die naat van haar ruggie op haar ma se knieë. Sy en Tavid sit op die kussing voor die verwarmer en sy kry 'n soentjie.
Die kraamkamer is ook gereed. Riza vertel dat sy aanvanklik niks van die "kraamboks" wou weet nie. Riza het 'n beentjie binne in gesit vir Beth en sy het ingesluit en die beentjie gegryp en laat spat. Maar die afgelope week was sy gereeld in die boks (Beth, nie Riza nie) om te sien of alles reg en en gistermiddag so teen middagete het sy gaan lê om te kraam.. Baie slim vir 'n eerste keer mamma en so jong hondjie.

Thursday, September 27, 2007

Iftar

Iftar, soos julle seker weet, is die tyd van die dag tydens Ramadan wanneer die mense die vas breek en vreeslik aan die eet gaan. Dis nie veronderstel om so te wees nie... die groot eet bedoel ek, maar nou ja, ons almal doen baie dinge wat ons nie veronderstel is om te doen nie. Maak nie saak of ons Moslem of Christen is nie.

Ek moet ook net eers kla oor Ramadan. Mens mag nie kougom kou of water drink of eet en natuurlik dat ook nie tee en koffie nie, van die son opkom in die oggend tot die son sak in die aand. Dit geld natuurlik nie vir as ek terug is by die huis nie. Dan maak ek soos ek wil. Ons kombuis by die kantor se deur is toe, maar nie gesluit nie en ek voel soos 'n koshuiskind wat kondensmelk steel as ek daar insluip en saggies die ketel kook vir 'n koppie tee, so ek hou maar uit. En weet julle dat mens kan tronk toe gaan as hulle jou vang een van die reëls breek in die publiek? Al die lekker koffiedrink as mens gaan inkopies doen of 'n koeldrank in die kar drink van die winkel af oppad huis toe, is uit!! Tot Ramadan verby is. En dit hou nog aan tot middel Oktober... ai tog.
Moet julle so bietjie van die interessante van Iftar vertel. Ek sit by die Dolfyn fontein op die Cornish en

wag vir die kinders van die kindergroep vir ons eerste byeenkoms van die jaar.

Dis doodstil in die park, want die mense is besig om te bid by die huis. Terwyl ek wag hou daar 'n motor stil en ek waai, want ek dog dis van ons kinders, maar toe klim so jong Morokaanse meisie uit en kom bied my so soet eetdingetjie aan. Ons is altwee taai van die stroop en sy skeur die helfte van my nat jammerlappie af om haar hande af te vee. Ons kommunikeer met uhm? en Oh!... want ons verstaan mekaar nie, maar sy het in die gees van Ramadan uitgereik na my. Seker gewonder wat doen die arme vrou so alleen op haar matjie in die park.

Maar ons het ook 'n deftige hotel Iftar gehou by die Hilton saam met die vrouens van die omgeegroep. Ons was te veel vir 'n jong Arabiese egpaar met 'n baba. Hulle het die kelner gevra of hulle maar by 'n ander tafel kan gaan sit.. Ja, ek verstaan, want ons spul vrouens kan kekkel en Emily het ook ewe vriendelik op haar toonties gaan staan om na die baba in die stootwaentjie te loer. Die mense mag hulle nie besmet deur kontak te maak met ons Westerlinge nie. En ek HET myself mooi aangetrek vir die okkasie... en my hande gewas.

Ons het heerlik geeët en gekuier. As dit Iftar is, is Ramadan nie so sleg nie.

Ek wonder net oor die waarde van die vas as mens met tronkstraf gedreig word as mens die reëls sou oortree. Wat sou mens nou aan wie bewys?

Saturday, September 22, 2007

Geen verskonings

Ek het al soveel keer foto's gewys van die wonderlike mooi tuine en plante en malls en dinge wat mens heeltemal kan laat vergeet dat jy eintlik in die woestyn is.... tot mens uitstap buite toe... maar die punt wat ek wil maak is dat hierdie land het my geleer dat niks 'n goed genoeg verskoning is om nie die mens te word wat Vader ons geskape het om te wees nie. Daar is soveel bewyse van hoe mense die ontmoontlike oorkom in hierdie land. Ek deel so paar met julle.

Mens sou dink dat dit 'n goed genoeg verskoning is om nie pogings aan te wend om tuin te maak waar daar net rotse en klip is nie, en meer nog, waar die temperature maklik bo 50grade C klim in die somer ... maar nie in Al Ain op Jebel Hafeet nie. Die ou Sheikh het net eendag gesê hy wil gras hê en die mense moes plan sien. Die eerste foto is hoe die berg lyk

en die tweede foto is van 'n deel waar hulle begin het om gras te plant.
Vicky en Greg hoe gaan dit met julle grasplantery?


Mense sou ook as geldige verskoning kon gebruik dat dit VREESLIK warm is en daar geen parkering by die Moskee is nie en dit heeltemal onmoontlik is om te gaan bid, maar in die land is daardie verskoning onder die mat ingevee. Mens val behoorlik oor die Moskees. Ek wens ek kan vir julle uitvind hoeveel Moskees daar in die UAE is en ek dink ons ore sal toeslaan. Net in die blok waar ek bly is daar vier waarvan ek weet, want nou die dag toe ons in een van die klein straatjies ry opsoek na Ramadan tente vir foto's, het ons klein Moskeetjies agter mure sien wegkruip. Bid sal hierdie mense bid!!! Geen verskonings.
Die moskee voor die gebou waar ek werk
in die oase in Al Ain

op dieselfde pad tussen Fudjeirah is daar 'n kleintjie en 'n grote

die kleinste oudste enetjie in Fudjeirah
Die een in Dibba

As jy drome het, kan dit waar word, mits dit ook Vader se plan vir jou lewe is. Niks is onmootlik nie... glo my. Ek sien dit elke dag in die land om my. Dis genoeg om mens jou verskonings te laat sluk. Of hoe?

Lief julle

Wednesday, September 19, 2007

Einde beteken 'n nuwe begin

Ek het die week die mooiste mail van Niël ontvang oor die lente in Johannesburg. Te midde van al die beton en teer en taxis en toeters, staan die bome die stad vol. Stil getuies van baie dinge oor 'n paar honderd jaar. En nes mens dink die bome is dood, dan is daar die wonderlike bewyse van lewe in bloeisels en botsels. Ja seunskind, dit laat mens weet dat Vader onveranderd is en dat Hy oor die kleinste dingetjie beheer het en altyd teenwoordig is. Wat ons ookal doen.


Dinge kom tot 'n einde Ek het so paar voorbeelde
My Dee kat het weereens my nuwe skoene opgeeët. Dis nie die eerste keer dat ek 'n paar skoene met rubber sole so weggooi nie. Die eerste paar het dit nie eers uit die inkopiesak gemaak nie. Dee het dit sommer binne in die sak gaan stukkend byt.

Ek het nou 'n besluit geneem dat rubber skoene nie meer 'n opsie is nie. Ek het die seeskoene wat in elk geval die sand baie beter buite hou. En Dee eet hulle nie.

My Weeping Union het dit toe nie gemaak nie en hieroor is my hart regtig seer.

Maar toe kry ek twee mooi pienk rose persent en toe ek die knoppe afbreek vir droog, sien ek die uitloopsels. Sou ek uiteindelik 'n pienk roosboom aan die groei kon kry? Of 'n patat?

Kyk hoe gaan die son onder oor die see hier in Abu Dhabi. Ja ouens, dit is see. Die woestyn uitgawe van see het nie branders nie, maar BAIE meer sout!
Elke dag kom tot 'n einde, maar dit beteken ook dat 'n nuwe dag gaan begin. en met elke nuwe dag kom die geleentheid om nie gister se foute te herhaal nie. Daar is dae wanneer ek voel... "sak son, sak!!!" Ek doen my bes dat die son nie opkom oor nog so dag nie. Is dit wat die Skrif sê: '"Moenie laat die son sak oor ons verskille nie?"

Lief julle almal

Tuesday, September 18, 2007

Die rus is elders.


Een van die belangrikste lesse wat ek seker die laaste paar jaar van my lewe geleer het, is om tevrede te wees met waar ek is en wat ek het. Dit neem vreeslik druk af om nie gedurig te dink dat elders beter is of eendag as ek dit of dat bereik het of op hierdie of daardie plek is, sal dit beter wees nie.
Die Ski world in die Emirates mall in Dubai, het die gedagtes weer geroer... mens kan seker sê "roer "as die Engelse kan sê "stir "nê? Om by die ski world in te gaan, moet mens uit die aard van die saak baie warm klere aantrek. Dis nogals erg om die klere te kry, want die ou agter die toonbank loer so van bo na onder en dan kom hy terug met die groottes.... sien mense jou as groot of klein of medium of ekstra groot!! En mens stry maar niks. Jy vat en trek aan...
Dan stap mens die skemer sneeu wêreld in en sien alles van 'n sneebedekte 'n denneboompie
'n igloo en 'n klein eskimo... ek is seker ek ken haar

die karretjies/stoele wat die skiërs teen die sneeuhange opneem tot doer bo waarvandaan klein en groot en ervare en onervare kan ski... in die middel van Dubai... in 'n mall. Hoe amazings is dit!!!Of soos Nelmari met die ski boards teen woeste spoed afgly ondertoe. Nee, ek het nie haar uitnodiging om saam te gaan aangeneem nie, want daar is 'n ouderdom vir alles... dink ek sal julle met my saamstem. Dan sien ek die warm sagte lig van die restaurante aan die een kant van die ski world en dink... dis so bibberend en skemerblou yskoud hier binne, maar sommer netnou sal dit beter wees en kan ek lekker warm koffie daar buite drink. En van die mense wat met hulle neuse plat teen die vensters staan en hulle mag dalk dink... "wow, wat 'n wonder wêreld van pret en sneeubal gooi... Ek wens ek kan daar wees. .."

En ek besef net weer hoe belangrik dit is om gelukkig te wees op hierdie einste oomblik, in hierdie einste omstandighede. Gryp die oomblik... elke oomblik. Geluk is nou.

Lief julle

Sunday, September 16, 2007

Baie Geluk

Baie Geluk met jou verjaarsdag Hester.




Mag al jou mooiste drome waar word en die lewe sommer 'n klomp


goeie draaie maak vir jou die jaar.


Geniet jou dag en geluk ook met jou seun se verjaarsdag.


Liefde

CHARMAINE

********************************************










Guan





Baie geluk met jou verjaarsdag.



My wens vir jou is 'n jaar vol sukses




en geluk en



'n meisie wat jou voete onder jou sal uitslaan.



Geniet jou dag. Ek dink aan jou.


Liefde



Tannie Charmaine

Friday, September 14, 2007

Baie Geluk

MA GRIET


Baie geluk met ma se verjaardsag hier van ver af. Ek hoop die jaar is vol goeie verassings, gesondheid en oorvloedige liefde.

Liefde

Charmaine