Tuesday, May 13, 2008

Kuier saam met kinders... myne en ander

As ons , of van ons, wat hier in die verre lande bly, in Suid Afrika kom, is daar defnitief twee plekke wat ek nie mis nie en dit is Ocean basket en Wimpy... daar is nie 'n plek hier wat sulke lekker ontbyte en Wimpy koffie maak nie. Ek en die kinders het heerlik gaan vis eet een aand. Die kinders selfs rou vis... suchi... en nogal vir my probeer vertel dis net groente. :-). Die fotos sommer net om ons monde te laat water... dis nou die van ons wat net een of tweekeer 'n jaar sulke vis kan gaan eet. Ons het ook een oggend gaan fliek en toe die klompie Amerikaanse studente wat op die oomblik 'n soort diensprojek doen by Riza-hulle se kerk, raakgeloop. Mens kry nou wel nie nazzo's en kaas in Suid Afrika nie, maar die springmielies was ook vir 'n verandering lekker. Na die tyd het ons toe besluit om te gaan wafels eet... by Milky Lane. Die het ons ook nie hier nie, behalwe as mens 170 km ver ry tot by Mercato mall in Dubai. Wanneer laas het ek wafels geeet? En nogal een met my gunsteling malvalekkers met klapper!!! mmmm... Ook maar goed dat ek net so nou en dan die geleenthede kry. Mens se lyf sal dit nie hou nie.
Roxanne en George het ook lekker saam gekuier vir 'n Sondagmiddagete by Angela. Die kinders kuier hier met peuselgoed voor ete ... :-o

Thursday, May 8, 2008

Niël se terugvoer

Die aand na die gradeplegtigheid het ons by Moyo gaan eet. As ek nou oulik was met die fotonemery, kon ek daaraan gedink het om foto's van die restaurant te neem om met julle te deel... maar ek dink altyd agterna eers daaraan.

Die restaurant het 'n Afrika atmosfeer met heerlike potjie kos, baie goeie gebraaide vis, groente soos groenbone, patats en soetwortels. Dan ook malvapoeding en roomys, cream caramel en sjokolademoes... baie lekker. Ek sou nogal nie twintig of dertig jaar terug gesê het "ons het na goeie Afrika musiek geluister" nie, maar ons het. Daar is ook jong meisies wat Afrika danse uitvoer.
Mens kan 'n kombers kry om oor jou skouers te hang vir die koue en ook 'n geverfde patroon op die wang of voorkop.
Die aand was aan Niël opgedra en in sy toespraak het hy gesê dat hy vir die eerste keer van hy begin swot het na hy skool verlaat het, besef het wat die waarde van 'n graad is. Hy neem ter harte dat die Kanselier sê die graad is nie vir jou eie eer of om hoogmoedig oor te raak nie, maar jou instaat te stel om in diens te wees in die omgewing waarin hy hom bevind. Niël is positief geinspireer deur die mense wat nooit ophou leer nie en voel dat hy volgende jaar vir sy Meestergraad sal inskryf...net sodat hy weer deel kan wees van so spesiale seremonie.... :-) en miskien sal hy dan 'n pak klere dra, maar miskien ook nie. Hy het weereens sy hoed gelig vir die ondersteuning wat hy ontvang het... dalk sal hy in sy kommentaar in sy kleurvolle taal vertel wat hy daardie laaste dag ervaar het. Nogmaals baie geluk vir die groot vasbyt. Dis was alles die moeite werd. Die lewenslesse geleer is net soveel werd as die graad. Knap gedaan!

Monday, May 5, 2008

Niel se groot dag!! Baie geluk seun!

Ek het met die grootste plesier Suid Afrika toe gegaan om Niel se gradeplegtigheid te gaan bywoon en sooo bly ek het. Ek was nie te verbaas dat Niel nie 'n pak klere aangehad het nie, want dit het ook so gegaan met die matriekafskeid. Die foto is voor die plegtigheid geneem by Unisa se wapen en teen die agtergrond van die Voortrekker Monument by Klapperkop en ai, het dit darem herinneringe teruggebring..... Terwyl ons almal ons sit kry het, het ons na wonderlike sterk klanke van die pyporrel geluister wat ook die prosessie van Akademici ingelei het. Baie indrukwekkend... ek het hoendervleis gehad. Niel se trotse oomblik breek ook uiteindelik aan. Dit was verseker nie 'n maklike aantal jare vir Niel nie, maar die meeste van die studente van Unisa studeer deeltyds onder baie moeilike omstandighede tussen werk en kinders grootmaak. Die kanselier maak spesiaal melding van die feit en bring ere aan veral die baie ma's met die volle verantwoordelikheid van 'n huishouding. Aan die einde van die seremonie maan die Kanselier die graduante om nederig te bly en dit wat hulle geleer het in diens van die gemeenskap waarvan hulle deel is, aan te wend. Daar is onder andere ook vyf doktorsgrade en 'n aantal Meestersgrade toegeken. Tenspyte van die presiesheid van 'n baie formele akademiese plegtigheid,vra die Kanselier aan die einde van die aand dat die studente hulle hoede lig in erkenning aan ouers en familie wat finansieel en emosionele ondersteuning gebied het..... en ons waai terug in trotse erkenning. So gepaste afsluiting vir 'n baie besonderese aand. Ek vertel in my volgende blog van Niel se ervaring van die geleentheid

Friday, May 2, 2008

So op die laaste dag van April

As dit darem nou nie absoluut puik uitgewerk het nie. Ek het in 'n vorige blog vertel dat Betty vier of vyf kleintjies dra en eergister het ek toe so teen vyfuur (drie uur SA tyd) 'n sms van Riza ontvang dat Betty se water gebreek het.Die eerste klein "cow"- boy... nie my naam nie, dis wat Riza en DJ hom genoem het, is nie te lank daarna nie gebore. Pragtig.. swart en wit. Soos 'n klein koei... sien waar die naam vandaan kom? :-) 'n rukkie later die groot vreugde... 'n swart dogtertjie. Dis Betty se eerste meisietjie. Die vorige werpseltjie was almal seuntjies. Dan weer die bietjie hartseer ... die derde enetjie is dood. "Hy was nie "klaar" nie mam..." is Riza se verduideliking. En Betty gaan haal hom toe Riza hom buite die boks neersit.Sy kan nie anvaar hy is dood nie..ai, siestog...Dan 'n langerige stilte en nog 'n seuntjie, 'n klein raasbek wat dadelik wil eet... Dan weer 'n lang lang breuk, maar net voor ek kon bekommerd raak, is nog 'n seuntjie gebore... baie donkerbruin. Dit het alles baie vinniger gegaan as die vorige keer en hierdie... so verneem ek, is Betty en Tavid se laaste werpseltjie. Nuus oor die pappa is dat hy heeltyd langs die boks gesit het om naby Betty te wees. Ek moes aan die kant vir Taffee en Didi vertel hulle het drie nuwe boeties en 'n sussie gekry. En die nuus aaan die anderkant is dat Riza Betty se enigste dogterjie gaan hou. Dit lyk my die sage van hierdie familietjie is nog lank nie klaar nie. Ons sien uit om gereeld foto's en "updates" te kry van die pragtige vier "kleingoed". Net so terloops.. Taffee en Didi doen uitstekend en die mamma en pappa aan die ander kant, kan al hulle aandag aan die nuwe kleingoed gee. Baie geluk!!!

Thursday, May 1, 2008

Ons het iets om te vertel

Sou Didi en Taffee kon praat, sou hulle sekerlik kon vertel dat gister een vaan die vreemdste en opwindendste en angstigste dae was wat hule ooit beleef het. Hulle het gisteroggend soos gewoonlik wakker geword en ons ounooi Riza se ore gebyt en hare getrek en oom Jimmy gaan pla buite en voor die son mooi oor die boomtoppe loer, het die geel bakkie van Petwings stilgehou om hulle te kom haal en gereed te kry vir die vlug Abu Dhabi toe. Daar is met trane van hulle afskeid geneem voor hulle in die hokkies wat spesiaal vir hulle gemaak is..... en hulle name ophet, gelaai om eers kennels toe te gaan. Ek was maar bekommerd, maar die drywer se naam is Marius... baie volkseie...en hy verduidelik dat hulle lekker groot hokke met gras water en kos en 24 uur toesig het voor hulle moet lughawe toe drie uur gistermiddag. Ai tog... lang lang wag.. Ek sit teen half nege by die hek waarvandaan ons opklim en kyk deur die venster hoe hulle sulke reuse wit staal ... kan hout ook wees, maar ek glo nie... in die ruim inlaai en weer uitlaai en inlaai. Ek sien dis vir diere met die lug gate en tralies en so en ek kommer oor die twee klein mannetjies. Toe ons uiteindelik 'n uur later as wat ons moes op die vliegtuig klim, hoor ek hulle laai Buffels!!! Jinne... wat dink julle het die twee baie klein hondjies daarvan gedink? Maar hulle kom uiteindelik teen twaalfuur hier by hulle nuwe huis aan onder die toesig van die Amerikaanse veearts wat hulle deur die doane en ek weet nie wat als geneem het nieHulle is VOL lewe en piepie oral. Riza se reaksie is... ag oulik!! Sy is net so verlig hulle is hier en veilig en in een stuk. Ek is seker hulle ook, want dit voel toe ook of 'n klip van my skouers af rol. Ek gee nie eers baie om om agter hulle aan te hardloop met 'n lappie en skoonmaak goed nie. Maar ek is winkel toe en die eerste ding wat ek koop is pet repelent. Sal julle vertel of die werk... en speelgoed en kosbakkies en leibande en en slaapplek ens... hier is hulle... by my op die bank... en baie nuuskierig oor die speelgoed... maar uiteindelik meer geinterreseerd om op my skoot te slaap. Ek hou julle graag op hoogte van al die dingetjies... of die toilet training werk en of hulle met Dee vrede maak...

Thursday, April 24, 2008

Dag een en twee...

En terwyl ek hier sit en skryf, is ek al besig met dag drie... die tyd gaan so vinnig verby. Dit was so lekker om die kinders weer te sien en met blomme begroet te word. Die ongemaklike sit en kannie slaap op die vliegtuig skoon vergete. Ons is sommer reguit na Petwings se kantore om vir die hondjies se vlieg te finaliseer en gesien dat hulle nie net hulle eie hokkies kry wat spesiaal vir hulle gemaak word nie, maar dat hulle ook gourmet kosse gevoer word op die vliegtuig.
Ek moes opsluit eers saam met die kinders huis toe om met die hondjies te gaan begin bond... so sê my dogter. Hulle was baie vrolik en vol dinge en probeer die kat van die kas af kyk omdat sy daar sit en eet en hulle kan nie bykom nie.
Betty dra vier of vyf nuwe klein hondjies en dis 'n goeie tyd vir die tieners om uit die huis te kom dat die mamma kan rustig raak voor die kraam. Ons het lekker saam kos gemaak en gekuier en al die honde om ons...
hier sit Jimmy onder my romp en wat julle nie kan sien nie is dat een van die Chihuahuas ook onder die romptent sit. As dag een hoofsaaklik kinders en honde was was dag twee familie en kerk. Riza lei die praise en worship... (foto's volg) Ek is nog nie heeltemal papprazzi... of mammarazzi nie, maar dis spesiaal vir DJ.
Na kerk het ons heerlik gaan eet en kuier by Angela en Hannes se huis. Hannes het die tafelgebed met sms gedoen en ons het die familie in Dubai sommer baie gemis. Hier sit ons aan die tafel voor die ete en Hannes,
die foto van Angela en Alessia is spesiaal vir jou. Ek het vir Roxanne die drukkie van jou gegee sus. Sy mis jou ook baie.
Ek het baie tyd met Alessia spandeer. Sy is agt maande oud en by dierbaar verby.
Sy het haar behoorlik verkyk aan Niël met die kamera en
by Elriza gesit en speel met die hondjie... wat ook soentjies gekry het. Ek praat sommer gou weer... intussen het ek gaan warm skoene koop want to ek vanoggend wakker word was dit 2... ja twee... (2) grade. Jinne wanneer laas het ek so koud gekry.. Ek hou julle op hoogte. Lief julle almal

Friday, April 18, 2008

Kuier in Dubai

Ek het die afgelope week 'n kursus bygewoon in Dubai... change management... want niks is mos so seker soos verandering nie en in Dubai is alles gedurig aan die verander. Hannes het gisteraand sy brawe nuwe "perd" opgesaal om van Dubai af tot amper in Sharjah te ry om vir my te kom kuier by die akademie. Ons besluit om iewers te gaan eet en ek dink ek weet waar daar plek is en ons durf die verkeer aan.
Die plek is nie waar ek gedink het nie maar Hannes beindruk my met " o, ek weet waar ons is" en "kom ons gaan Festival city toe". Hy is nog net 'n paar weke hier en ek.... sal liewer nie se nie.. en ek verdwaal nog steeds. Die terugkom was nie so maklik nie want ons kry nie die tonnel terug se opening nie. Ja ek weet hoe dit kink en ons het omtrent op 'n ekspedisie gegaan om weer die akademie te kry.
Ek het so ruk terug vir Sean en Hannes gaan kuier, voor Lorraine terug was... ek kyk net die pragtige uitsig uit die woonstel.
Hannes het die mooi foto in Madinat Jumeirah souk geneem waar ons gaan eet het. Ek dog ek deel ook sommer met julle die nuwe Chinese eetplek in die Al Wahda mall hier in Abu Dahbi waar ons vanaand gaan eet het voor ek more op die vliegtuig klim om vir agt dae in Suid Afrika te gaan kuier. Ek gaan my bes doen om nuus en foto's te stuur van my kuier en Niel se gradeplegtigheid.
Dee was so bly ek is terug.. hy pas my omtrent op... hy le sommer net hier by my in die studeerkamer... nou gaan die ounooi alweer more weg en as ek terugkom, kom Taffee en Didi ook saam. Ek dink ek gaan dan heelwat te vertelle he. Nog meer goeie nuus oor die honde kinders later... met foto's.. belowe. Ek en my kamera is nog nie heeltemal so heeltyd saam nie.